Dialogo - Gianna Nannini

Tu, uomo tu, dio,

padre poi ragazzo mio,

sul mio seno aggrappato,

tra un insulto e un bacio.

E donna non vuol dire pazza,

némartire che di certo viene a noia;

tu sei forte, perchésai dire mia,

tu sei niente appena scappo via.

Apriamoci,

gridando odio per un po’d’amore,

ma almeno apriamoci,

gridando odio per un po’d’amore,

per sentirci naturali,

piúnudi, piúveri.

E donna, donna tu,

se vuoi di piúche cosa devo fare,

nelle fiabe mi ero visto re, vincitore.

Vendendo fumo, vendendo guerra,

vendevo me, vendevo la violenza,

e son rimasto senza piúpoesia

a fare l’uomo,

a farti roba mia.

Abbracciami,

gridando odio per un po’d’amore,

ma adesso abbracciami,

ridando odio per un po’d’amore,

per sentirci naturali,

piúnudi, piúveri

Jij, man, jij, god,

vader dan mijn jongen,

op mijn vastklampende borst,

tussen een belediging en een kus.

En vrouw bedoelt niet gek,

noch martelaar die zich zeker verveelt;

je bent sterk, omdat je weet hoe je de mijne moet zeggen,

je bent niets zodra ik wegloop.

Laten we opengaan,

schreeuwend haat voor een beetje liefde,

maar laten we tenminste open zijn,

schreeuwend haat voor een beetje liefde,

natuurlijk voelen,

meer naakt, meer echt.

En vrouw, vrouw jij,

als je meer wilt, wat moet ik dan doen,

in sprookjes had ik mezelf koning, overwinnaar gezien.

Rook verkopen, oorlog verkopen,

Ik verkocht mezelf, ik verkocht geweld,

en ik had geen poëzie meer

een man zijn,

om je de mijne te maken.

Omhels me,

schreeuwend haat voor een beetje liefde,

maar knuffel me nu,

haat teruggeven voor een beetje liefde,

natuurlijk voelen,

meer naakt, meer echt