Tapioca - Francesca Michielin

Ringrazio l’asfalto per ogni salto che mi ha lasciato fare

Ringrazio le gambe le mie e le altre per ogni tuffo al mare

Ringrazio le case anche quelle in affitto che ti sanno ospitare

Dire grazie ogni tanto d’altro canto non si può evitare

Quando la luna si vede di giorno non si può evitare

Come l’estate diventa l’autunno

Sono arrivata qui

Sto bene anche se è lunedì

Sento che respiro l’aria che rigira il mondo come se fosse un’elica

Ringrazio al quartiere per tutte le cose che non mi hai saputo dare

Perchè ciò che non c’era l’ho inventato

L’ho potuto immaginare

Quando non vedi le stelle di giorno non si può evitare

Quando la scuola finisce a giugno

È arrivata domenica

È un coro che canta

Trovarsi a mezzogiorno

Ringrazio ogni cosa

Il profumo del pane dall’altra parte del mondo

Ti dico grazie e suono più forte

E suono ancora più forte

Ik bedank het asfalt voor elke sprong die het me heeft laten maken

Ik bedank mijn benen en anderen voor elke duik in de zee

Ik bedank de huizen, zelfs die te huur die weten hoe ze je moeten ontvangen

Af en toe dankjewel zeggen is daarentegen niet te vermijden

Wanneer de maan overdag wordt gezien, kan dit niet worden vermeden

Hoe de zomer herfst wordt

Ik ga daar naar toe

Met mij gaat het goed ook al is het maandag

Ik voel dat ik de lucht inadem die de wereld draait alsof het een propeller is

Ik bedank de buurt voor alle dingen die je me niet hebt kunnen geven

Omdat ik heb uitgevonden wat er niet was

Ik had het me kunnen voorstellen

Als je de sterren overdag niet ziet, kan het niet worden vermeden

Als de school in juni eindigt

Zondag is aangebroken

Het is een koor dat zingt

Wees op de middag

ik bedank alles

De geur van brood aan de andere kant van de wereld

Ik zeg dankjewel en klink luider

En nog harder klinken