The Deadly Sands - Faustus

The tide goes up and the tide goes down,

It’s forty feet at Minehead town.

The tide it ebbs and the tide it flows,

And the deadly sand it lies below.

The deadly sand moves all around,

And many a tall ship’s cast aground.

And many a craft in sight of land,

That’s swallowed up by the deadly sand.

Down down, down down,

The deadly sand will drag them down.

We lit a fire on a cliff so high,

And a merchantman came a sailing by.

She turned our way and before our eyes,

Oh the deadly sand it swallowed our prize.

There were no barrels nor packs of lace,

Of costly silk we saw no trace.

Kegs of spice and chests of tea,

She dragged them down in the Severn Sea.

A navy ship gave us a hail,

All for to bring us to Bristol jail.

She turned swift to cross our way,

But the deadly sand beneath her lay.

The pilot cried farewell dear wife,

There is no man can save his life.

And some did pray and some did roar,

But none of the crew did come ashore.

Oh we do row when the moon is low,

We follow the tides and the sand below.

We land our prizes at Watchet Bay,

And the packhorse train is away away.

We shall be hanged on the Severn shore,

And with our chains we will wreck no more.

Now every ship come a sailing by,

Sails over our heads when the tide is high.

Het tij gaat op en het tij gaat naar beneden,

Het is 12 meter in Minehead Town.

Het tij ebt en het tij stroomt,

En het dodelijke zand ligt eronder.

Het dodelijke zand beweegt overal rond,

En menig groot schip is aan de grond geworpen.

En menig vaartuig in het zicht van land,

Dat is opgeslokt door het dodelijke zand.

Naar beneden, naar beneden, naar beneden,

Het dodelijke zand zal ze naar beneden slepen.

We staken een vuur aan op een klif zo hoog,

En er kwam een ​​koopman langs zeilen.

Ze draaide onze kant op en voor onze ogen,

Oh het dodelijke zand, het slikte onze prijs in.

Er waren geen tonnen of pakjes kant,

Van kostbare zijde zagen we geen spoor.

Vaatjes kruiden en kisten thee,

Ze sleepte ze naar beneden in de Severn Sea.

Een marineschip gaf ons een hagel,

Allemaal om ons naar de gevangenis van Bristol te brengen.

Ze draaide zich snel om om onze weg over te steken,

Maar het dodelijke zand onder haar lag.

De piloot riep vaarwel lieve vrouw,

Er is geen mens die zijn leven kan redden.

En sommigen baden en sommigen brulden,

Maar niemand van de bemanning kwam aan land.

Oh, we roeien als de maan laag staat,

We volgen de getijden en het zand beneden.

We landen onze prijzen bij Watchet Bay,

En de pakpaardentrein is weg.

We zullen worden opgehangen aan de Severn-kust,

En met onze kettingen zullen we niet meer kapot gaan.

Nu komt elk schip voorbij varen,

Zeilt over ons hoofd als het vloed is.