Полночь - Eilean Mor

Упала ночь на сонный город

Споткнувшись об ветки метро

О купол церкви бок вспорола

И полумесяцем ребро

Торчит и сыпится из раны

Осиротевших брызг каскад,

Но нам с земли не видно драмы

Мы видим только звездопад

Тяжелым вздохом стелется туман

По переулкам, по пустым дворам

Однажды мы споткнемся так же

Как строки о поля страниц

Свинец несбывшихся надежд

Сокрыв за легкостью ресниц

De nacht viel op de slaperige stad

Struikelen over metrolijnen

Over de koepel van de kerk die aan de zijkant is opengereten

En halvemaanvormige rib

Steekt uit en stroomt uit de wond

Verweesde sproeicascade,

Maar we kunnen het drama niet vanaf de grond zien

We zien alleen starfall

De mist komt binnen met een zware zucht

Door de lanen, door de lege werven

Op een dag zullen we op dezelfde manier struikelen

Vind regels leuk over paginamarges

Lood van onvervulde hoop

Verscholen achter de lichtheid van wimpers