Vagabond - Eddi Reader

Dunno a heap about the what an' why,

Can’t say’s I ever knowed.

Heaven to me’s a fair blue stretch of sky,

Earth’s jest a dusty road.

Dunno the names o' thigs, nor what they are,

Can’t say’s I ever will.

Dunno about God — he’s jest the noddin' star

Atop the windy hill.

Dunno about Life — it’s jest a tramp alone,

From wakin'-time to doss.

Dunno about Death — it’s jest a quiet stone

All over-grey wi' moss.

An' why I live, an' why the old world spins,

Are things I never knowed.

My mark’s the gypsy fires, the lonely inns,

An' jest the dusty road.

Ik weet niet veel over het wat en waarom,

Ik kan niet zeggen dat ik het ooit heb geweten.

De hemel is voor mij een redelijk blauwe lucht,

De grap van de aarde een stoffige weg.

Ik weet de namen van de thigs niet, en ook niet wat ze zijn,

Ik kan niet zeggen dat ik dat ooit zal doen.

Ik weet niets over God — hij is de grap van de knikkende ster

Boven op de winderige heuvel.

Weet niet over het leven - het is een grap alleen,

Van wakker worden tot doseren.

Ik weet niet wat de dood is — het is een grapje, een stille steen

Allemaal overgrijs met mos.

En waarom ik leef, en waarom de oude wereld draait,

Zijn dingen die ik nooit heb geweten.

Mijn merk zijn de zigeunervuren, de eenzame herbergen,

Een grap over de stoffige weg.