Spaziale - Edda

L’amore di ogni giorno diventa normale

È sempre una fatica

Tu la guardi e lei ti fa male

Non mi posso sempre curare

Perché non me ne vado, perché continuare

Scegli un argomento

Posso sempre lasciarla parlare

E una volta in meno ascoltare

Tu, finalmente tu

È arrivato il nostro momento

Ma per fortuna che ci sei

Se no lei mi avrebbe lasciata morire

Meglio impazzire che soffrire

Ma per fortuna che ci sei

Quando mi addormento divento spaziale

Vado a stabilire

Un rapporto un po' celestiale

Astronave pronta a partire

E son vestita con i vestiti che svesti

Sembrano pigiami

Ma mi piacciono i tuoi difetti

Te li togli e poi li rimetti

Tu, finalmente tu

È arrivato il nostro momento

È l’importanza che mi dai

Se no lei mi avrebbe lasciata impazzire

Meglio morire che soffrire

Ma per fortuna che ci sei

Alledaagse liefde wordt normaal

Het is altijd een hele klus

Je kijkt naar haar en ze doet je pijn

Ik kan niet altijd voor mezelf zorgen

Waarom ga ik niet, waarom doorgaan

Kies een onderwerp

Ik kan haar altijd laten praten

En nogmaals, luister

Jij, eindelijk jij

Onze tijd is gekomen

Maar gelukkig dat je hier bent

Anders had ze me laten sterven

Beter gek worden dan lijden

Maar gelukkig dat je hier bent

Als ik in slaap val, word ik ruimtelijk

Ik ga vaststellen

Een enigszins hemelse relatie

Ruimteschip klaar voor vertrek

En ik ben gekleed in de kleren die jij uitkleedt

Ze zien eruit als pyjama's

Maar ik hou van je gebreken

Je haalt ze eraf en zet ze dan weer terug

Jij, eindelijk jij

Onze tijd is gekomen

Het is het belang dat je me geeft

Anders had ze me gek laten worden

Beter sterven dan lijden

Maar gelukkig dat je hier bent