Molecole - Divina

Inutili preamboli, privi di ogni sensibilit.

Conoscersi per non comprendersi, illudersi per non arrendersi, vedere ciІ che non

vorresti mai.

Lo so non mai stato semplice, convivo con le mie molecole, nell'aria solo fumo,

plastica.

E cos¬, ora, niente uguale a me, per ore, sai non mi consola, non saperti l¬ da

sola.

Vestiti, mentimi, ora, spogliati, cercami dentro le mie lenzuola.

Vestiti, mentimi, ora, spogliati, cercami dentro le mie lenzuola.

Le situazioni troppo comode, gestite dalle troppe regole, ci offuscano la mente,

l’anima.

Assente, quasi impercettibile, struggente, a volte indescrivibile,

fugace questa nostra intimit.

E cos¬, ora, voglio averti qui, da sola.

Vestiti, mentimi, ora, spogliati, cercami dentro le mie lenzuola.

Vestiti, mentimi, ora, spogliati, cercami dentro le mie le lenzuola,

dentro le mie lenzuola…

Nutteloze preambules, verstoken van enige gevoeligheid.

Elkaar kennen om elkaar niet te begrijpen, zichzelf voor de gek houden om niet op te geven, zien wat niet is

zou je ooit.

Ik weet dat het nooit gemakkelijk is geweest, ik leef met mijn moleculen, alleen rook in de lucht,

plastic.

En dus, nu, niets zoals ik, urenlang, weet je, het troost me niet, jou daar niet te kennen

alleen.

Kleed je aan, lieg tegen me, nu, kleed je uit, zoek me in mijn lakens.

Kleed je aan, lieg tegen me, nu, kleed je uit, zoek me in mijn lakens.

Situaties die te comfortabel zijn, beheerd door te veel regels, vertroebelen onze geest,

de ziel.

Afwezig, bijna onmerkbaar, aangrijpend, soms onbeschrijflijk,

onze intimiteit is vluchtig.

En nu wil ik je hier hebben, alleen.

Kleed je aan, lieg tegen me, nu, kleed je uit, zoek me in mijn lakens.

Kleed je aan, lieg tegen me, kleed je nu uit, zoek me in mijn lakens,

in mijn lakens...