Прыжок - Distemper

Я с трудом узнаю

Эти старые улицы

Утром столько людей

Не вздохнуть хоть кричи

Все как будто

В брутальности лиц соревнуются

Улыбаться осталось

Так мало причин

Я измазан в крови

Сумасшедшего города

Я сегодня всю ночь

Его рвал на куски

Я пытался бежать

От безумного холода

Чтоб не сдохнуть в объятьях

Голодной тоски

Прыжок

И бесконечность в твоей власти

И режут в кровь осколки счастья

Прыжок

На миг взлететь мечтает каждый,

А что потом уже не важно

Моя память молчит

Она в клочья разорвана

Я избит безразличием

Как грудой камней

Мысли рвутся наружу

Как псы беспризорные

Им плевать на удары

Солдатских ремней

Я забыл имена

С адресами нечаянно

Я покинул причал

Оборвал все концы,

Но петля из бульваров

Мощеных отчаяньем

Затянулась на шее

Оставив рубцы

Прыжок

И бесконечность в твоей власти

И режут в кровь осколки счастья

Прыжок

На миг взлететь мечтает каждый,

А что потом уже не важно

Сколько насмерть замерзло

В эпоху безвременья

Годы скатятся вниз

По щеке как слеза

Я готов был ответить

За все поколение,

Но теперь лишь молчу

Опуская глаза

Но ведь мне повезло

Я с течением справился

Я увидел десятки

Подводных камней

Я с разбегу взлетел

Мои крылья расправились

Жаль теперь приземляться

Намного больней

Прыжок

И бесконечность в твоей власти

И режут в кровь осколки счастья

Прыжок

На миг взлететь мечтает каждый,

А что потом уже не важно

ik herken bijna niet

Deze oude straten

Zoveel mensen in de ochtend

Adem niet, zelfs niet schreeuwen

Alles is alsof

In de brutaliteit van gezichten concurreren

Glimlach naar links

Zo weinig redenen

Ik ben besmeurd met bloed

gekke stad

Ik ben de hele nacht vannacht

Hij is aan stukken gescheurd

Ik probeerde te rennen

Van de gekke kou

Om niet in de armen te sterven

Hongerig verlangen

Stuiteren

En oneindigheid is in jouw macht

En in bloedfragmenten van geluk gesneden

Stuiteren

Iedereen droomt ervan om even op te stijgen,

En dan maakt het niet meer uit

Mijn geheugen is stil

Ze is aan flarden gescheurd

Ik ben verslagen door onverschilligheid

Als een stapel stenen

Gedachten stromen naar buiten

Zoals zwerfhonden

Ze geven niet om klappen

Soldatengordels

Ik ben de namen vergeten

Met adressen per ongeluk

Ik verliet de pier

Knip alle uiteinden af

Maar een lus van boulevards

Geplaveid met wanhoop

Aangespannen om de nek

littekens achterlaten

Stuiteren

En oneindigheid is in jouw macht

En in bloedfragmenten van geluk gesneden

Stuiteren

Iedereen droomt ervan om even op te stijgen,

En dan maakt het niet meer uit

Hoeveel zijn er doodgevroren?

In een tijdperk van tijdloosheid

De jaren rollen naar beneden

Over de wang als een traan

Ik was klaar om te antwoorden

Voor een hele generatie

Maar nu ben ik gewoon stil

Je ogen neerslaan

Maar ik heb geluk

Ik ging met de stroom om

ik zag tientallen

valkuilen

Ik ging er vandoor met een run

Mijn vleugels spreiden

sorry dat ik nu land

Veel pijnlijker

Stuiteren

En oneindigheid is in jouw macht

En in bloedfragmenten van geluk gesneden

Stuiteren

Iedereen droomt ervan om even op te stijgen,

En dan maakt het niet meer uit