Город - Distemper

Ты в сумерках смотришь на мокрый асфальт

И, забыв о дожде, отключившись на миг,

Замечаешь лишь блеск разноцветных огней,

Превращающий лужи в волшебный родник.

Лучезарный всплеск и безумных витрин,

Как в запретных мечтах, бросит вызов судьбе,

Сквозь себя пропускаю потоки машин,

Разрушая сознание мне и тебе.

Я люблю этот город хоть он так жесток,

Его мир был подарен с рождения мне.

Средь огромной толпы я здесь был одинок,

И пускай он не тот, каким вижу во сне.

Город!

Я пропитан тобою насквозь.

Даже если с тобою врозь,

Ты всегда у меня внутри.

Город!

В моих венах твои грехи,

В ночь ушедших твоих стихи,

Постаревшие фонари.

Я люблю этот город, таким как он есть,

Его зверский оскал мне до боли знаком,

Повесть улиц его за всю жизнь не прочесть,

Для меня его сущность открылась в другом.

В глубине дивных парков и в клубах ночных,

На огромных проспектах, затертых до дыр,

В дебрях спальных районов, как в джунглях глухих.

В этом городе есть свой особенный мир,

Праздник музыки вечно: и ночью, и днем,

Посторонняя жизнь не доходит сюда.

Мы с тобою давно в этом мире живем,

А кому-то в него не попасть никогда.

Город!

Я пропитан тобою насквозь.

Даже если с тобою врозь,

Ты всегда у меня внутри.

Город!

В моих венах твои грехи,

В ночь ушедших твоих стихи,

Постаревшие фонари.

Слева и справа город поет,

Эти звуки по праву ловит народ,

Пора тебе услышать тоже,

Головой и кожей

Их переварить и в ритме города полный вперед.

Немного дудок, немного баса,

Я не могу прожить без музыки и часа,

Я спать ложусь и просыпаюсь с этой песней,

Намного интересней быть с тобою вместе.

Город!

Я пропитан тобою насквозь.

Даже если с тобою врозь,

Ты всегда у меня внутри.

Город!

В моих венах твои грехи,

В ночь ушедших твоих стихи,

Постаревшие фонари.

Je kijkt naar het natte asfalt in de schemering

En, de regen vergetend, even uitzettend,

Je merkt alleen de schittering van veelkleurige lichten,

Plassen veranderen in een magische bron.

Een stralende plons en gekke etalages,

Zoals in verboden dromen, zal het lot uitdagen,

Ik passeer de stromen auto's door mezelf,

Het bewustzijn van mij en jou vernietigen.

Ik hou van deze stad, ook al is het zo wreed

Zijn wereld is mij vanaf mijn geboorte gegeven.

Tussen de enorme menigte was ik hier alleen,

En laat hem niet degene zijn die ik in mijn droom zie.

Stad!

Ik ben doorweekt met je.

Zelfs als los van jou,

Je bent altijd in mij.

Stad!

Uw zonden zijn in mijn aderen,

In de nacht van je overleden gedichten,

Oude lantaarns.

Ik hou van deze stad zoals hij is

Zijn brute grijns komt me pijnlijk bekend voor,

Je kunt het verhaal van zijn straten in je leven niet lezen,

Voor mij werd zijn essentie onthuld in een andere.

In de diepten van prachtige parken en in nachtclubs,

Op enorme lanen uitgesleten tot gaten,

In de wildernis van slaapgebieden, zoals in de jungle van doven.

Deze stad heeft zijn eigen bijzondere wereld,

Het muziekfestival is eeuwig: zowel 's nachts als overdag,

Vreemd leven bereikt hier niet.

Jij en ik leven al heel lang in deze wereld,

En er komt nooit iemand in.

Stad!

Ik ben doorweekt met je.

Zelfs als los van jou,

Je bent altijd in mij.

Stad!

Uw zonden zijn in mijn aderen,

In de nacht van je overleden gedichten,

Oude lantaarns.

Links en rechts zingt de stad

Deze geluiden worden terecht opgevangen door de mensen,

Het is tijd dat jij het ook hoort

hoofd en huid

Verwerk ze en volle kracht vooruit in het ritme van de stad.

Een beetje pijp, een beetje bas

Ik kan niet leven zonder muziek en een uur,

Ik ga naar bed en word wakker met dit lied,

Het is veel interessanter om samen met jullie te zijn.

Stad!

Ik ben doorweekt met je.

Zelfs als los van jou,

Je bent altijd in mij.

Stad!

Uw zonden zijn in mijn aderen,

In de nacht van je overleden gedichten,

Oude lantaarns.