Too Late - Distance

It’s time to say goodbye

And try to drain each drop of pain

From within

No excuses now

It all turns into a whole universe itself

Denied oblivion

Just to keep you alive inside

But the rain, keeps stoning me

All over this old cementery

Like if this cold emptiness could disappear

I stood staring at the inscription

The sum of the soul

The life that was once

But too late, it’s too late

Salvation was never on our side

We never stood a chance

Like a milestone in our genetic code

All the things never told

Are melting from within

Flooding my memories and

Washing away my present tense

Washing…

Washing away my present tense

Frozen in here without you

Despite that I saw it coming

It kind of feels like the laughing burst of

A destiny willing to leave me behind

But nevermind…

In the end we’re just like grains of sand in the desert

Waiting to be blown away by the storm

Born from broken promises

Just like everyone else

Freedom in solitude I’ve found

It tastes black and blue all round…

I’d die to feel you one more time

Never forget me

Why?

I’m the one who broke your heart

Why?

I won’t forgive myself

But I won’t be the last to hurt you

Who cares…

Too Late…

Het is tijd om afscheid te nemen

En probeer elke druppel pijn af te tappen

Van binnenuit

Geen excuses nu

Het verandert allemaal in een heel universum zelf

Ontkende vergetelheid

Gewoon om je van binnen in leven te houden

Maar de regen blijft me stenigen

Overal in deze oude begraafplaats

Alsof deze koude leegte zou kunnen verdwijnen

Ik staarde naar de inscriptie

De som van de ziel

Het leven dat ooit was

Maar te laat, het is te laat

De redding stond nooit aan onze kant

We hadden geen schijn van kans

Als een mijlpaal in onze genetische code

Alle dingen die nooit zijn verteld

Smelt van binnenuit

Overspoelen mijn herinneringen en

Mijn tegenwoordige tijd wegwassen

Wassen…

Mijn tegenwoordige tijd wegwassen

Hier ingevroren zonder jou

Ondanks dat zag ik het aankomen

Het voelt een beetje als de uitbarsting van lachen

Een lot dat bereid is me achter te laten

Maar laat maar…

Uiteindelijk zijn we net zandkorrels in de woestijn

Wachten om weggeblazen te worden door de storm

Geboren uit gebroken beloften

Net als iedereen

Vrijheid in eenzaamheid die ik heb gevonden

Het smaakt overal zwart en blauw...

Ik zou sterven om je nog een keer te voelen

Vergeet me nooit

Waarom?

Ik ben degene die je hart heeft gebroken

Waarom?

Ik zal het mezelf niet vergeven

Maar ik zal niet de laatste zijn die je pijn doet

Wie kan het schelen…

Te laat…