Me Voy - Dalila

Se fue muriendo el fuego

Que llevábamos por dentro

Se apagaban los deseos

Dominaban más los celos

Que nuestros momentos

Buscábamos palabras

En lugar de algunos versos

Preocupaba más el día

Que la bien amada noche

Y el sensual encuentro

Y con el tiempo

Se olvidaba el romance

Qué decir de los besos

Y del dulce amor

Las caricias

Se cambiaban por dudas

Nuestra cama un desierto

Donde muero de sed

Me voy y no regresaré

Porque acaba lo nuestro

Y eso dalo por un hecho

Te ví, y te llegué a querer

Ahora no sabes nada

Quieres tiempo y no me hablas

Me voy así como llegué

Ahorrándome palabras con sólo la mirada

Dirás que nunca lo intenté

Pero es que tú bien sabes

De mi tú lo has aprendido

No se ignora al corazón

Jamás se dió el momento

Para acariciar lo nuestro

Con tu cruel indiferencia

Se moría mi paciencia

Junto con tu amor

Lo que llevábamos muy dentro

Se fué muriendo lento

Al compás de tu mirada

Que no me decía nada

Despertando así el rencor

Y con el tiempo

Se olvidaba el romance

Qué decir de los besos

Y del dulce amor

Las caricias se cambiaban por dudas

Nuestra cama un desierto

Donde muero de sed

Me voy y no regresaré

Porque acaba lo nuestro

Y eso dalo por un hecho

Te ví, y te llegué a querer

Ahora no sabes nada

Quieres tiempo y no me hablas

Me voy así como llegué

Ahorrándome palabras con sólo la mirada

Dirás que nunca lo intenté

Pero es que tú bien sabes, de mi tú lo has aprendido

No se ignora al corazón

Het vuur was aan het doven

wat we binnen hadden

wensen werden gedoofd

Jaloezie overheerste

dat onze momenten

we zochten naar woorden

in plaats van enkele verzen

Ik maakte me meer zorgen over de dag

dat de geliefde nacht

En de sensuele ontmoeting

En met de tijd

Romantiek was vergeten

Wat te zeggen over de kussen

en van zoete liefde

de liefkozingen

Wegens twijfel zijn ze veranderd

Ons bed een woestijn

waar ik sterf van de dorst

Ik ga weg en ik kom niet terug

Omdat de onze eindigt

En neem dat voor een feit

Ik zag je en ik ging van je houden

Nu weet je niets

Je wilt tijd en je praat niet met me

Ik ga weg zoals ik aankwam

Bespaar me woorden met alleen de blik

Je zult zeggen dat ik het nooit geprobeerd heb

Maar het is dat je het goed weet

Je hebt van mij geleerd

Het hart wordt niet genegeerd

Het moment is nooit gegeven

Om te strelen wat van ons is

Met je wrede onverschilligheid

mijn geduld was op

samen met je liefde

Wat we diep van binnen droegen

Ik ging langzaam dood

Op het ritme van je blik

Dat zei me niets

Zo wakkerde de rancune aan

En met de tijd

Romantiek was vergeten

Wat te zeggen over de kussen

en van zoete liefde

De liefkozingen werden ingewisseld voor twijfels

Ons bed een woestijn

waar ik sterf van de dorst

Ik ga weg en ik kom niet terug

Omdat de onze eindigt

En neem dat voor een feit

Ik zag je en ik ging van je houden

Nu weet je niets

Je wilt tijd en je praat niet met me

Ik ga weg zoals ik aankwam

Bespaar me woorden met alleen de blik

Je zult zeggen dat ik het nooit geprobeerd heb

Maar het is dat je het goed weet, je hebt het van mij geleerd

Het hart wordt niet genegeerd