Cool Knife Bro - Crywank

I want to brush my hair some more, but I’m scared it might fall out

I want to paint my face again, but I’m scared that they might shout

I dream of being being pretty

More than I do of thriving

I dream of being remembered

More than I do of surviving

I cross and cross and cross these trails

And cross, we cross the paths

Retread through all the footsteps where once we were so sad

It’s nice to revisit

It’s nice to replant

But do I guard all my trauma like a spineless sycophant

In busy rooms all they’re to me, I still feel misunderstood

But it’s ungrateful brain and chosen pain to say I feel unloved

I might be often drama king

I may mope and pout and crumble

Even in improving circumstance

I still find myself discrumpled

I dig and dig, dig out my brain

With primordial soup spoon

Phantasmagoric memories slowly detombed

And endlessly I rewrite all my histories of you

Unstable causality breathes into tapestries untrue

And soon I’m sure the guilt I feel just comes from my disposition

With these profanum dichotomies they’re just my own condition

Some days I feel the hero, other days I feel the villain

Perhaps we both are mutually instigator and the victim

I want to think so fickle, and live just aesthetic life

Because this self-analysis it cuts through me like a knife

That slices so mathematically into these perfect halves

And the binary of thinking can tear my head apart

Ik wil mijn haar nog wat borstelen, maar ik ben bang dat het eruit zou vallen

Ik wil mijn gezicht weer schilderen, maar ik ben bang dat ze gaan schreeuwen

Ik droom ervan mooi te zijn

Meer dan ik van bloeien

Ik droom ervan herinnerd te worden

Meer dan ik van overleven

Ik kruis en kruis en steek deze paden over

En kruis, we kruisen de paden

Loop door alle voetstappen waar we ooit zo verdrietig waren

Leuk om terug te zien

Het is leuk om te herplanten

Maar bewaak ik al mijn trauma's als een slappe sycophant?

In drukke kamers zijn ze alleen voor mij, ik voel me nog steeds onbegrepen

Maar het is een ondankbaar brein en gekozen pijn om te zeggen dat ik me niet geliefd voel

Ik ben misschien vaak dramakoning

Ik mag mopperen en pruilen en afbrokkelen

Zelfs in verbeterende omstandigheden

Ik ben nog steeds in de war

Ik graaf en graaf, graaf mijn hersenen uit

Met oersoeplepel

Fantasmagorische herinneringen langzaam ontsluieren

En eindeloos herschrijf ik al mijn geschiedenissen van jou

Onstabiele causaliteit ademt wandtapijten onwaar in

En al snel weet ik zeker dat het schuldgevoel dat ik voel gewoon voortkomt uit mijn aanleg

Met deze profanum dichotomieën zijn ze gewoon mijn eigen toestand

Sommige dagen voel ik me de held, andere dagen voel ik de schurk

Misschien zijn we allebei de aanstichter en het slachtoffer

Ik wil zo wispelturig denken en gewoon een esthetisch leven leiden

Omdat deze zelfanalyse als een mes door me heen snijdt

Dat snijdt zo wiskundig in deze perfecte helften

En het binaire denken kan mijn hoofd uit elkaar scheuren