Inconsolable - Cristian Castro

El espejo no miente

Mis ojos están de luto

Mi amor se volvió impaciente

Frente a tus contados minutos

Lloré por ti

Una eterna tormenta

Probé el sabor de la desconfianza

Quedaron sin pagar tantas cuentas

Tu corazón hoy dice no

Me hieres, me pesas

Me ahogas, me dueles

Me dejas

Mas solo que el viento golpeando una puerta

Que ninguna llave abrirá jamás

Mas abandonado que la mirada

De un ciego perdido en la oscuridad

Mas gris que un invierno sin primaveras

Mas roto que un barco en la tempestad

Sin alma y sin fe, me siento caer

No puedo vencer, a lo inevitable

Inconsolable

Nos callamos las risas

Dejamos de ser felices

Ahorramos tantas caricias

Y las cubrimos de cicatrices

Que voy a hacer

Bajo la luna llena

Si solo me he dedicado a amarte

Ninguna noche vale la pena

Tu corazón hoy dice no

Me hieres, me pesas

Me ahogas, me dueles

Me dejas

Mas solo que el viento golpeando una puerta

Que ninguna llave abrirá jamás

Mas abandonado que la mirada

De un ciego perdido en la oscuridad

Mas gris que un invierno sin primavera

Mas roto que un barco en la tempestad

Sin alma y sin fe, me siento caer

No puedo vencer, a lo inevitable

Inconsolable

Porque si te marchas y no aceptas quejas

Sabes que me matas y me dejas

Inevitable, inconsolable

Se me ha perdido en la oscuridad

Un invierno sin primavera

Sin alma y sin fe en la tempestad

No puedo, vence lo inevitable

Inevitable, inconsolable…

Mas solo que el viento golpeando una puerta

Que ninguna llave abrirá jamás

Mas abandonado que la mirada

De un ciego perdido en la oscuridad

Mas gris que un invierno sin primavera

Mas roto que un barco en la tempestad

Sin alma y sin fe, me siento caer

No puedo vencer, a lo inevitable

Inconsolable, inconsolable

De spiegel liegt niet

mijn ogen zijn in rouw

Mijn liefde werd ongeduldig

In de voorkant van uw paar minuten

Ik huilde voor jou

een eeuwige storm

Ik proefde de smaak van wantrouwen

Ze bleven achter zonder zoveel rekeningen te betalen

Je hart zegt vandaag nee

je doet me pijn, je drukt me neer

je verdrinkt me, je doet me pijn

Je verlaat me

Eenzaam dan de wind die op een deur klopt

Dat geen enkele sleutel ooit zal openen

Meer verlaten dan het uiterlijk

Van een blinde man verloren in het donker

Grijzer dan een winter zonder lente

Meer kapot dan een schip in de storm

Zielloos en ontrouw, ik voel mezelf vallen

Ik kan niet verslaan, het onvermijdelijke

Ontroostbaar

We houden de lach stil

we stoppen met gelukkig te zijn

We redden zoveel liefkozingen

En we bedekken ze met littekens

Wat ik ga doen

onder de volle maan

Als ik mezelf alleen maar heb toegewijd om van je te houden

geen nacht is het waard

Je hart zegt vandaag nee

je doet me pijn, je drukt me neer

je verdrinkt me, je doet me pijn

Je verlaat me

Eenzaam dan de wind die op een deur klopt

Dat geen enkele sleutel ooit zal openen

Meer verlaten dan het uiterlijk

Van een blinde man verloren in het donker

Grijzer dan een winter zonder lente

Meer kapot dan een schip in de storm

Zielloos en ontrouw, ik voel mezelf vallen

Ik kan niet verslaan, het onvermijdelijke

Ontroostbaar

Want als je weggaat en geen klachten accepteert

Je weet dat je me vermoordt en me verlaat

onvermijdelijk, ontroostbaar

Ik was verdwaald in het donker

Een winter zonder lente

Zielloos en trouweloos in de storm

Ik kan het niet, het onvermijdelijke overwinnen

Onvermijdelijk, ontroostbaar...

Eenzaam dan de wind die op een deur klopt

Dat geen enkele sleutel ooit zal openen

Meer verlaten dan het uiterlijk

Van een blinde man verloren in het donker

Grijzer dan een winter zonder lente

Meer kapot dan een schip in de storm

Zielloos en ontrouw, ik voel mezelf vallen

Ik kan niet verslaan, het onvermijdelijke

ontroostbaar, ontroostbaar