Pink Socks - Corbett

He is one and wonderful

But one alone still can fall

On his own, no one to call

Far from home, far from them all

Well he’s lonely, in a place that he calls home

With no one, to guide him back to the road

Now he’s stuck in a hole with his eyes closed

Calling out but no one can hear his silent cries

But it was only a matter of time, before the knife went in too deep

Before he put himself to sleep, with the world crumbling at his feet

But now there’s no going back and all will have to live

With the memory of his soul, in search of a life in peace

But that’s what he wanted

He’s no longer feeling pain

He’s forgotten all his problems

Now his soul can rest again

So we’re standing all around

In the graveyard in the rain

Wearing pink socks that you always wore

And crying out in pain

Now I look to your family

The ones you left behind

All I see is despair

In their sombre eyes

But I won’t leave them like this

Standing over their son’s grave

In the most peculiar kind of way

Only memories can be saved…

But that’s what he wanted

He’s no longer feeling pain

He’s forgotten all his problems

Now his soul can rest again

Hij is één en geweldig

Maar een alleen kan nog steeds vallen

In zijn eentje, niemand om te bellen

Ver van huis, ver van allemaal

Nou, hij is eenzaam, op een plek die hij thuis noemt

Met niemand om hem terug naar de weg te leiden

Nu zit hij vast in een gat met zijn ogen dicht

Hij roept, maar niemand kan zijn stille kreten horen

Maar het was slechts een kwestie van tijd voordat het mes te diep ging

Voordat hij zichzelf in slaap wierp, terwijl de wereld aan zijn voeten instortte

Maar nu is er geen weg meer terug en zal iedereen moeten leven

Met de herinnering aan zijn ziel, op zoek naar een leven in vrede

Maar dat is wat hij wilde

Hij voelt geen pijn meer

Hij is al zijn problemen vergeten

Nu kan zijn ziel weer rusten

Dus we staan ​​overal omheen

Op het kerkhof in de regen

Roze sokken dragen die je altijd droeg

En schreeuwend van de pijn

Nu kijk ik naar je familie

Die je hebt achtergelaten

Alles wat ik zie is wanhoop

In hun sombere ogen

Maar ik laat ze niet zo achter

Staande bij het graf van hun zoon

Op de meest eigenaardige manier

Alleen herinneringen kunnen worden opgeslagen...

Maar dat is wat hij wilde

Hij voelt geen pijn meer

Hij is al zijn problemen vergeten

Nu kan zijn ziel weer rusten