Il part - Carole Fredericks, Jean-Jacques Goldman, Michael Jones

Lourd éveil emmêlé de ses bras

D’un sommeil épais comme un coma

S’arracher du corps à la tiédeur

Sale aurore, il était déjà l’heure

Il part finir sa nuit près d’autres bras

Près d’une autre qui dort, ou qui fait semblant

Toute blafarde, les peaux, le silence

Tout sépare, le froid, l’impatience

Effacer, prudence misérable

Cheveux, parfums, traces de coupable

Il part, et je le sens si loin déjà

Près d’un autre mensonge, qui songe

Il part et je me redis c’est la dernière fois

Sans y croire, j’ai froid

On s’appelle

C’est ça

Zwaar ontwaken verstrikt in zijn armen

Uit een diepe slaap als een coma

Scheuren van het lichaam naar de lauwheid

Vuile dageraad, het was al tijd

Hij vertrekt om zijn nacht in de buurt van andere armen te eindigen

In de buurt van een andere slapende, of doen alsof

Allemaal bleek, de huiden, de stilte

Alles scheidt, de kou, het ongeduld

Wis, ellendige voorzichtigheid

Haar, parfums, sporen van boosdoener

Hij gaat weg, en ik voel hem al zo ver weg

Dicht bij een andere leugen, die dromen

Hij gaat weg en ik zeg tegen mezelf dat dit de laatste keer is

Zonder het te geloven heb ik het koud

We houden contact

Dat is het