Andrea - Bresh, SHUNE

Non fanno più canzoni come «Guantanamera»

Che bella, io pensavo fosse «Agguanta una mela»

Chissà quante non ne avrò capite, mi fa

Stare sempre appiccicato a terra

Siamo grandi, ma non vuole dire solamente crescere

Essere quello che avremmo voluto essere

Sopra un trampolino che non si può flettere

Schivo un avversario che non si può stendere

E io, che stupido, pensavo di essere informato bene

Ma per informarsi al meglio serve

Una dose di rassegnazione che fa da costituzione

A chi la verità pretende

E non avrei mai fatto un cazzo se avessi ascoltato te

Dopo te e pure te e pure tu

Ma ho le frequenze di un matto e non mi arriva il messaggio

È occupato, tu-tu

Andrea cantava, cantava, cantava

Senza lezioni, senza chitarra

Senza la gente che lo guardava

Fuori di casa senza la giacca

Andrea cantava, cantava e urlava

Senza un tovagliolo per la bava

Senza il solfeggio e senza l’ottava

Senza nessuno che lo ascoltava

Andrea cantava, cantava, cantava

Cantava, cantava sempre di più

Senza sapere chi stesse ascoltando

Senza sapere nulla di nulla

E poi cantava, cantava, cantava

Senza la fretta di andare su

Con la valigia in mezzo alla piazza

E in mezzo alla gente, ma senza il tour

Andrea cantava, cantava, cantava

Senza sapere che a volte stonava

Non si ricorda neanche le parole

Sbiascica versi, si inventa cose

Andrea, chiunque, chiunque

Ha un pensiero sempre individuale

Simile o uguale, felice o grave

Uno provava a piacere un po' a tutti

Lo vidi male

Canta lassù, canta laggiù

Canta cadabra, poi bobbidi bu

Faceva pom pom sul mio ego

Stavo a sentire, ora non sento più

Cantala bad, cantala good

Cantala senza copiare nessuno

E ha fatto pom pom sul mio fegato

E ora mi chiedono: «Canta di più»

Andrea cantava, cantava, cantava

Senza lezioni, senza chitarra

Senza la gente che lo guardava

Fuori di casa senza la giacca

Andrea cantava, cantava e urlava

Senza un tovagliolo per la bava

Senza il solfeggio e senza l’ottava

Senza nessuno che lo ascoltava

Andrea cantava, cantava, cantava

Cantava, cantava sempre di più

Senza sapere chi stesse ascoltando

Senza sapere nulla di nulla

E poi cantava, cantava, cantava

Senza la fretta di andare su

Con la valigia in mezzo alla piazza

E in mezzo alla gente, ma senza il tour

Liedjes als "Guantanamera" maken ze niet meer

Wat mooi, ik dacht dat het "Pak een appel" was

Wie weet hoeveel ik niet begrijp, hij maakt me

Blijf altijd bij de grond

We zijn groot, maar dat betekent niet alleen opgroeien

Om te zijn wat we wilden zijn

Op een trampoline die niet kan buigen

Ik ontwijk een tegenstander die niet kan gaan liggen

En ik, wat een dwaas, ik dacht dat ik goed geïnformeerd was

Maar u moet de beste informatie krijgen

Een dosis berusting die fungeert als de grondwet

Aan wie de waarheid vereist

En ik zou nooit iets hebben gedaan als ik naar je had geluisterd

Na jou en jij ook en jij ook

Maar ik heb de frequenties van een gek en ik snap de boodschap niet

Hij heeft het druk, jij-jij

Andrea zong, zong, zong

Geen lessen, geen gitaar

Zonder dat mensen hem in de gaten hielden

Zonder jas het huis uit

Andrea zong, zong en schreeuwde

Zonder een servet voor het kwijlen

Zonder solfège en zonder octaaf

Zonder dat iemand naar hem luisterde

Andrea zong, zong, zong

Hij zong, hij zong steeds meer

Zonder te weten wie er luisterde

Zonder iets over iets te weten

En toen zong, zong, zong

Zonder de haast om omhoog te gaan

Met de koffer midden op het plein

En onder de mensen, maar zonder de rondleiding

Andrea zong, zong, zong

Zonder dat te weten, was het soms vals

Je herinnert je de woorden niet eens

Hij mompelt verzen, verzint dingen

Andrew, iedereen, iedereen

Hij heeft altijd een individuele gedachte

Gelijkaardig of hetzelfde, gelukkig of serieus

Men probeerde iedereen een beetje aardig te vinden

Ik zag het slecht

Zing daar, zing daar

Zing cadabra, dan bobbidi boo

Het maakte pom poms op mijn ego

Ik luisterde, nu hoor ik niets meer

Zing het slecht, zing het goed

Zing het zonder iemand te kopiëren

En het maakte pom poms op mijn lever

En nu vragen ze me: "Zing meer"

Andrea zong, zong, zong

Geen lessen, geen gitaar

Zonder dat mensen hem in de gaten hielden

Zonder jas het huis uit

Andrea zong, zong en schreeuwde

Zonder een servet voor het kwijlen

Zonder solfège en zonder octaaf

Zonder dat iemand naar hem luisterde

Andrea zong, zong, zong

Hij zong, hij zong steeds meer

Zonder te weten wie er luisterde

Zonder iets over iets te weten

En toen zong, zong, zong

Zonder de haast om omhoog te gaan

Met de koffer midden op het plein

En onder de mensen, maar zonder de rondleiding