Fogo - Bratislava

Sujo de dívidas até o pescoço, eu percebi bem cedo

Eu percebi daqui do fundo do poço

Que o mundo tem mais aventureiros do que aventuras

E o tesouro escondido persiste sempre prometido

Solferina é a cor do sangue

Que brota na curva da minha boca

Sempre um tumor no céu

No teto da minha boca

No céu um ponto que ressoa turvo

E eu me curvo diante de uma língua tão solta

A boca imunda é o meu terreno

De boca fechada fecundo o sereno

Vapores de pensamento

Nesse audiolivro pequeno

Palavras sabor gengiva

A sensação de que nada faz sentido

Me assalta e não me intimida

Na real isso só me motiva

Entre um algarismo e outro

Há um precipício

Nos resta criar pontes

E do fim ao início

Eliminar sombras

Entender as coisas

Ser fontes de luz

Ahhh, eu tô falando com o fogo

Essas palavras têm poder

Falo por mim

Mas represento um contigente

Por mais que eu duvide do meu eco

Carrego comigo toda essa gente

Eu fico pensando

Eu posso falar o que eu penso?

Ou é a vez de jogar o lenço?

E assistir outra luta

Brigas importantes

Antes eu as representasse

Mas eu sou quem eu sou

Esse é o meu impasse

Por mim combato meu próprio tipo

Patético se no fim sou só meu arquétipo

Só sei que isso eu não quero representar

Só sei que isso eu não quero representar

Antes eu to fodido

Sou o cara que vai trabalhar triste

Endividado, quebrado ou algo parecido

O cara que se afasta voluntariamente

E se sente culpado constantemente

Convive com fantasmas em sua ilha

O cara que corre

Sem querer saber o que sente

O cara que deixa de correr

Porque tem medo de tentar

Porque tem medo de morrer

Tot aan mijn nek in de schulden, realiseerde ik me al vroeg

Ik realiseerde me vanaf het dieptepunt

Dat de wereld meer avonturiers dan avonturen kent

En de verborgen schat blijft altijd beloofd

Solferine is de kleur van bloed

Dat komt voort uit de welving van mijn mond

Altijd een tumor in de lucht

Op het dak van mijn mond

In de lucht een punt dat troebel klinkt

En ik buig voor een taal die zo losjes is

Een vuile mond is mijn land

Met je mond dicht, vruchtbaar of sereen

dampen van gedachten

In dit kleine luisterboek

gom smaak woorden

Het gevoel dat niets logisch is

Val me aan en intimideer me niet

In werkelijkheid motiveert dit me gewoon

Tussen het ene cijfer en het andere

Er is een afgrond

Het blijft aan ons om bruggen te slaan

En van het einde tot het begin

schaduwen verwijderen

dingen begrijpen

Wees bronnen van licht

Ahhh, ik praat tegen het vuur

Deze woorden hebben kracht

Ik spreek voor mezelf

Maar ik vertegenwoordig een contingent

Hoezeer ik ook twijfel aan mijn echo

Ik draag al deze mensen met me mee

ik blijf denken

Mag ik zeggen wat ik denk?

Of is het de beurt om de zakdoek te gooien?

En kijk naar een ander gevecht

belangrijke gevechten

Voordat ik ze vertegenwoordigde

Maar ik ben wie ik ben

Dit is mijn impasse

Voor mezelf vecht ik tegen mijn eigen soort

Zielig als ik uiteindelijk gewoon mijn archetype ben

Ik weet alleen dat ik niet wil vertegenwoordigen

Ik weet alleen dat ik niet wil vertegenwoordigen

Voordat ik werd geneukt

Ik ben de man die verdrietig naar zijn werk gaat

Schulden, failliet of iets dergelijks

De man die vrijwillig vertrekt

En als je je constant schuldig voelt

Leef met geesten op je eiland

De man die rent

Zonder te willen weten wat je voelt

De man die stopt met rennen

Omdat je bang bent om het te proberen

Omdat je bang bent om dood te gaan