Tin Angel - Bob Dylan

It was late last night when the boss came home

To a deserted mansion and a desolate throne

Servant said: «Boss, the lady’s gone

She left this morning just ‘fore dawn.»

«You got something to tell me, tell it to me, man

Come to the point as straight as you can»

«Old Henry Lee, chief of the clan

Came riding through the woods and took her by the hand»

The boss he lay back flat on his bed

He cursed the heat and he clutched his head

He pondered the future of his fate

To wait another day would be far too late

«Go fetch me my coat and my tie

And the cheapest labour that money can buy

Saddle me up my buckskin mare

If you see me go by, put up a prayer» (The Boss)

Well, they rode all night, and they rode all day

Eastward, long down the broad highway

His spirit was tired and his vision was bent

His men deserted him and onward he went

He came to a place where the light was dull

His forehead pounding in his skull

Heavy heart was racked with pain

Insomnia raging in his brain

Well, he threw down his helmet and his cross-handled sword

He renounced his faith, he denied his lord

Crawled on his belly, put his ear to the wall

One way or another put an end to it all

He leaned down, cut the electric wire

Stared into the flames and he snorted the fire

Peered through the darkness, caught a glimpse of the two

It was hard to tell for certain who was who

He lowered himself down on a golden chain

His nerves were quaking in every vein

His knuckles were bloody, he sucked in the air

He ran his fingers through his greasy hair

They looked at each other and their glasses clinked

One single unit, inseparably linked

«Got a strange premonition there’s a man close by» (Henry Lee)

«Don't worry about him, he wouldn’t harm a fly» (The Wife)

From behind the curtain, the boss he crossed the floor

He moved his feet and he bolted the door

Shadows hiding the lines in his face

With all the nobility of an ancient race

She turned, she was startled with a look of surprise

With a hatred that could hit the skies

«You're a reckless fool, I could see it in your eyes

To come this way was by no means wise» (The Wife)

«Get up, stand up, you greedy-lipped wench

And cover your face or suffer the consequence

You are making my heart feel sick

Put your clothes back on, double-quick» (The Boss)

«Silly boy, you think me a saint

I’ll listen no more to your words of complaint

You’ve given me nothing but the sweetest lies

Now hold your tongue and feed your eyes» (The Wife)

«I'd have given you the stars and the planets, too

But what good would these things do you?

Bow the heart if not the knee

Or never again this world you’ll see» (The Boss)

«Oh, please let not your heart be cold

This man is dearer to me than gold» (The Wife)

«Oh, my dear, you must be blind

He’s a gutless ape with a worthless mind» (The Boss)

«You've had your way too long with me

Now it’s me who’ll determine how things shall be» (The Wife)

«Try to escape,» he cussed and cursed

‘You'll have to try to get past me first" (The Boss)

«Do not let your passion rule

You think my heart the heart of a fool

And you, sir, you can not deny

You made a monkey of me, what and for why?»

(The Boss)

«I'll have no more of this insulting chat

The devil can have you, I’ll see to that

Look sharp or step aside

Or in the cradle you’ll wish you’d died» (Henry Lee)

The gun went boom and the shot rang clear

First bullet grazed his ear

Second ball went right straight in

And he bent in the middle like a twisted pin

He crawled to the corner and he lowered his head

He gripped the chair and he grabbed the bed

It would take more than needle and thread

Bleeding from the mouth, he’s as good as dead

«You shot my husband down, you fiend» (The Wife)

«Husband?

What husband?

What the hell do you mean?

He was a man of strife, a man of sin

I cut him down and threw him to the wind» (Henry Lee)

This she said with angry breath

«You too shall meet the lord of death

It was I who brought your soul to life» (The Wife)

Then she raised her robe and she drew out a knife

His face was hard and caked with sweat

His arms ached and his hands were wet

«You're a murderous queen and a bloody wife

If you don’t mind, I’ll have the knife» (Henry Lee)

«We're two of a kind and our blood runs hot

But we’re no way similar in body or thought

All husbands are good men, as all wives know» (The Wife)

Then she pierced him to the heart and his blood did flow

His knees went limp and he reached for the door

His tomb was sealed, he slid to the floor

He whispered in her ear: «This is all your fault

My fighting days have come to a halt» (Henry Lee)

She touched his lips and kissed his cheek

He tried to speak but his breath was weak

«You died for me, now I’ll die for you» (The Wife)

She put the blade to her heart and she ran it through

All three lovers together in a heap

Thrown into the grave, forever to sleep

Funeral torches blazed away

Through the towns and the villages all night and all day

Het was gisteravond laat toen de baas thuiskwam

Naar een verlaten landhuis en een verlaten troon

Dienaar zei: "Baas, de dame is weg"

Ze is vanmorgen net voor zonsopgang vertrokken.

«Je moet me iets vertellen, vertel het me, man

Kom zo duidelijk mogelijk ter zake»

"Oude Henry Lee, hoofd van de clan"

Kwam door het bos rijden en nam haar bij de hand»

De baas lag plat op zijn bed

Hij vervloekte de hitte en hij klemde zijn hoofd vast

Hij dacht na over de toekomst van zijn lot

Nog een dag wachten zou veel te laat zijn

"Ga mijn jas en mijn stropdas halen"

En de goedkoopste arbeid die geld kan kopen

Zadel me op mijn herten merrie

Als je me voorbij ziet gaan, doe dan een gebed» (The Boss)

Nou, ze reden de hele nacht en ze reden de hele dag

Oostwaarts, lang langs de brede snelweg

Zijn geest was moe en zijn zicht was verbogen

Zijn mannen lieten hem in de steek en hij ging verder

Hij kwam op een plek waar het licht dof was

Zijn voorhoofd bonkt in zijn schedel

Zwaar hart werd gekweld door pijn

Slapeloosheid woedt in zijn hersenen

Nou, hij gooide zijn helm en zijn gekruiste zwaard neer

Hij deed afstand van zijn geloof, hij verloochende zijn heer

Kroop op zijn buik, legde zijn oor tegen de muur

Maak er op de een of andere manier een einde aan

Hij leunde voorover, knipte de elektrische draad door!

Staarde in de vlammen en hij snoof het vuur

Tuurde door de duisternis, ving een glimp op van de twee

Het was moeilijk om met zekerheid te zeggen wie wie was

Hij liet zich neer aan een gouden ketting

Zijn zenuwen trilden in elke ader

Zijn knokkels waren bloederig, hij zoog de lucht in

Hij ging met zijn vingers door zijn vettige haar

Ze keken elkaar aan en hun bril rinkelde

Eén enkele eenheid, onlosmakelijk met elkaar verbonden

"Ik heb een vreemd voorgevoel dat er een man in de buurt is" (Henry Lee)

«Maak je geen zorgen om hem, hij zou geen vlieg kwaad doen» (The Wife)

Van achter het gordijn kwam de baas over de vloer

Hij bewoog zijn voeten en deed de deur op slot

Schaduwen verbergen de lijnen in zijn gezicht

Met alle adel van een oud ras

Ze draaide zich om, ze schrok met een verbaasde blik

Met een haat die de lucht zou kunnen raken

«Je bent een roekeloze dwaas, ik kon het in je ogen zien

Het was absoluut niet verstandig om deze kant op te komen» (The Wife)

«Sta op, sta op, jij gulzige meid

En bedek je gezicht of lijd aan de gevolgen

Je maakt mijn hart misselijk

Doe je kleren weer aan, dubbel snel» (The Boss)

"Domme jongen, je denkt dat ik een heilige ben"

Ik luister niet meer naar je klagende woorden

Je hebt me alleen maar de liefste leugens gegeven

Houd nu je tong vast en voed je ogen» (The Wife)

«Ik zou je ook de sterren en de planeten hebben gegeven»

Maar wat heb je aan deze dingen?

Buig het hart, zo niet de knie

Of deze wereld die je nooit meer zult zien» (The Boss)

"Oh, laat je hart alsjeblieft niet koud worden"

Deze man is mij dierbaarder dan goud» (The Wife)

"Oh, mijn liefste, je moet wel blind zijn"

Hij is een moedeloze aap met een waardeloze geest» (The Boss)

«Je hebt veel te lang met me omgegaan

Nu ben ik het die zal bepalen hoe de dingen zullen zijn» (The Wife)

«Probeer te ontsnappen,» vloekte en vloekte hij

'Je moet eerst proberen langs me heen te komen' (The Boss)

"Laat je passie niet regeren"

Je denkt dat mijn hart het hart van een dwaas is

En u, meneer, u kunt niet ontkennen

Je hebt een aap van me gemaakt, wat en waarom?»

(De baas)

«Ik wil niet meer van deze beledigende chat

De duivel kan je hebben, daar zal ik voor zorgen

Kijk scherp of ga opzij

Of in de wieg zou je willen dat je dood was» (Henry Lee)

Het pistool ging boem en het schot klonk duidelijk

Eerste kogel schampte zijn oor

Tweede bal ging er recht in

En hij boog in het midden als een gedraaide pin

Hij kroop naar de hoek en liet zijn hoofd zakken

Hij greep de stoel en hij greep het bed

Er zou meer voor nodig zijn dan naald en draad

Bloedend uit de mond, hij is zo goed als dood

"Je hebt mijn man neergeschoten, jij duivel" (The Wife)

"Echtgenoot?

Welke echtgenoot?

Wat bedoel je in godsnaam?

Hij was een man van strijd, een man van zonde

Ik hakte hem neer en gooide hem in de wind» (Henry Lee)

Dit zei ze met een boze adem

"Ook jij zult de heer des doods ontmoeten"

Ik was het die je ziel tot leven bracht» (The Wife)

Toen hief ze haar mantel op en haalde een mes tevoorschijn

Zijn gezicht was hard en aangekoekt met zweet

Zijn armen deden pijn en zijn handen waren nat

"Je bent een moorddadige koningin en een bloedige vrouw"

Als je het niet erg vindt, heb ik het mes» (Henry Lee)

«We zijn twee van een soort en ons bloed loopt warm

Maar we lijken niet op elkaar qua lichaam of gedachte

Alle echtgenoten zijn goede mannen, zoals alle vrouwen weten» (The Wife)

Toen doorboorde ze hem tot in het hart en zijn bloed vloeide!

Zijn knieën werden slap en hij reikte naar de deur

Zijn graf was verzegeld, hij gleed op de grond

Hij fluisterde in haar oor: «Dit is allemaal jouw schuld

Mijn vechtdagen zijn tot stilstand gekomen» (Henry Lee)

Ze raakte zijn lippen aan en kuste zijn wang

Hij probeerde te praten, maar zijn adem was zwak

"Je stierf voor mij, nu zal ik voor jou sterven" (The Wife)

Ze legde het mes tegen haar hart en ze haalde het erdoorheen

Alle drie geliefden samen op een hoop

In het graf gegooid, voor altijd om te slapen

Begrafenisfakkels laaiden op

Door de steden en de dorpen de hele nacht en de hele dag