Kein Plan - Blumentopf

Ich sitz auf meinem bett mit ner flasche in der hand.

Es sind mal Wieder nur wir

zwei: wie geht’s dir zimmerwand?

Bitte sag es mir

Warum ist denn mein joghurt schon verschimmelt, und vielleicht Weißt du ja auch

warum mein telefon nie klingelt?

Weiß nicht, ob du es schon wusstest, kein plan, ob’s dich Interessiert,

doch manchmal bin ich schwer gefrustet, weil ich das Alles nicht kapier

Und dann geh ich in ne kneipe und blaß mir die lichter aus: es ist jeden abend

die gleiche, doch das macht mir nen scheißdreck aus

Werd immer müder vom schlafen, erzähl mir nichts von Springenden schafen,

ich kenn sie alle schon mit namen und Persönlichen daten.

Mein kopf ist

vollgestopft mit blödsinnigen Phrasen der damen aus den telefonsexreklamen,

doch mich kann Keine mehr fesseln, nicht mal sado-maso-frauen in ketten.

Ich hab Schon wunde daumen vom andauernden zappen.

In manchen Momenten denk

ich an meine eltern, die immer zu mir Sagten:"roger schau dir die welt an!

«und dann nehm ich’s mir zu Herzen, die fernbedienung in der hand,

und schalte rüber zum Ersten, und schau mir tagesthemen an, alter, was geht’n?

Zum neunundzwanzigsten mal pfurz ich schon in meine couch und Nehm mir vor nach

nummer 30 steh ich endlich auf.

Denn die Locher in der wand habe ich alle

längst gezählt, dabei ist mir nicht Entgagnen, dass plötzlich hier ein nagel

fehlt.

Das teppichmuster Mal ich locker ohne hinzuschaun da kann mir keiner was

erzählen Alter ich kenne diesen raum.

Hab alle gläser kontrolliert,

bei jedem Stimmt der eichstrich, und irgendwan dann nummer 30. Also steh Ich

jetzt mal auf und schlender auf den gang.

Geh' die treppe rauf Und schau ich

mir das nächste zimmer an?

Ja!

Weiß nicht, ob du zeitung liest, kein plan obs dich interessiert

Doch es passiert ne ganze menge, nur leider nicht mit mir.

Jeden Tag seh ich

die photos, der jungs auf seite eins, und frage mich Wieso bloß,

hieng da noch niemals meins, so mit sandsack vorm Haus, gegen die flut des

jahrhunderts, oder als geisel nach nem Raub, nach wochen frei und halb

verhungert.

Doch ich wohn nicht Am fluss, für mich gibts kein lösegeld,

drum passiert mir nie was Auf dieser sonst so bösen welt.

Die einen überfallen,

die andern Werden ausgebombt, doch was hab ich schon zu erzählen,

wenn Ich nachts nach hause komm

Ik zit op mijn bed met een fles in mijn hand.

Wij zijn het weer

twee: hoe gaat het met je kamermuur?

Zeg me alsjeblieft

Waarom is mijn yoghurt al beschimmeld, en misschien weet jij het ook

waarom gaat mijn telefoon nooit?

Weet niet of je het al wist, geen plan, mocht je interesse hebben

maar soms ben ik echt gefrustreerd omdat ik niet alles snap

En dan ga ik naar een bar en doe de lichten uit: het is elke avond

hetzelfde, maar ik geef er geen fuck om

Meer en meer moe worden van het slapen, vertel me niets over schaapjes springen

Ik ken ze allemaal al bij naam en persoonlijke gegevens.

mijn hoofd is

volgepropt met onzinuitdrukkingen van de dames uit de telefoonseksadvertenties,

maar niemand kan me meer vastbinden, zelfs geen sado-maso-vrouwen aan kettingen.

Ik heb al pijnlijke duimen van het constante zappen.

Denk op sommige momenten

ik tegen mijn ouders die altijd tegen me zeiden: "roger kijk naar de wereld!

"En dan neem ik het ter harte, de afstandsbediening in de hand,

en schakel over naar de eerste en kijk naar de onderwerpen van de dag, kerel, hoe gaat het?

Voor de negenentwintigste keer heb ik een scheet gelaten op mijn bank en het op mij gericht

nummer 30 Ik sta eindelijk op.

Omdat ik alle gaten in de muur heb

lang geleden geteld, ik kan niet ontkennen dat hier ineens een spijker is

ontbreekt.

Ik schilder het tapijtpatroon losjes zonder te kijken omdat niemand me iets kan doen

zeg kerel dat ik deze kamer ken.

alle glazen gecontroleerd

het kalibratieteken is voor iedereen correct, en dan op een gegeven moment nummer 30. Dus ik sta

Sta nu op en wandel door het gangpad.

Ga de trap op en ik zal zien

ik de volgende kamer?

Ja!

Weet niet of je de krant leest, geen plan als je interesse hebt

Maar er gebeurt veel, maar helaas niet bij mij.

ik zie elke dag

de foto's van de jongens op pagina één, en ik vraag me af waarom,

De mijne heeft daar nooit gehangen, met een zandzak voor het huis, tegen de vloed van de

eeuw, of als gijzelaar na een overval, vrij en de helft na weken

uitgehongerd.

Maar ik woon niet bij de rivier, er is geen losgeld voor mij,

daarom overkomt me nooit iets in deze verder zo slechte wereld.

wie heeft aangevallen?

de anderen zullen worden gebombardeerd, maar wat moet ik zeggen,

als ik 's avonds thuiskom