6 Meter 90 - Blumentopf

Niemals wird es wieder so werden wie es war

und deshalb nehm’ich meinen Stift und markier mir dieses Jahr

in meinem Tagebuch mit einem schwarzen Rand.

Alles begann damit, daß Take That aus den Bravo-Charts verschwand.

Einfach abgelöst von einem Dancefloor-Act.

Ich wurde damals Zeuge wie so manche Fans vor Schreckihren Piercing-Ring

verschluckten und den Teddy fallen ließen

denn Howard und Jason und wie sie alle hießen

die gehörten ganz nach vorne und nicht in den Hintergrund.

Meine Schwester wählte sich für den TED die Finger wund

denn für ihre Stars hätte sie alles unternommen.

Doch damit nicht genug, es sollte noch viel dicker kommen.

Take That war ihr einziges Hobby.

Es war schon verdammt schwer für sie als sich Robbie

vom Rest der Band trennte — das war nicht ihr Glückstag -doch daß sie sich dann

ganz auflösten brach ihr das Rückgrat.

Da steigen einem die Tränen in die Augen.

Weißt du nicht, daß sowas Scheiße ist?

Es ist schon wirklich seltsam, wie die Dinge geh’n.

Ich schaue mir die Welt an, kann sie manchmal

einfach nicht versteh’n.

Ich weiß, das Leben ist nicht immer fair, doch die Erde dreht sich weiter,

als ob nichts gewesen wär.

Wir wußten damals nicht, wir krank sie war

versuchten es mit BSB, dem Methadon für Junkies dieser Art,

kauften alle Poster, Weihnachts- und Osterausgaben

von Bravo-Girl und Mädchen, wollten bloß darauf warten

daß sie die Jungs vergaß, doch sie aß kaum einen Bissen,

wollte nichts von Backstreet Boys und Bed’n’Breakfast wissen

und so blieb das Kopfkissen in ihrem Bettchen naß

und eines Tages kam der letzte Auftritt bei Wetten daß…

Unvorstellbar, diese Massenhysterie.

Ich verstehe nicht, wieso sich die Verfassungsschützer nie

mit Take That beschäftigt haben, denn sowas

gab’s nicht einmal bei Scientology oder den Zeugen Jehovas.

Und Thomas Gottschalks Spott half auch nicht

um die Fans zu beruhigen — es war einfach unglaublich:

weibliche Tränen, unbeschreibliche Szenen

und meine Schwester beschloß, das Zeitliche zu segnen.

Da steigen einem die Tränen in die Augen.

Weißt du nicht, daß sowas Scheiße ist?

Es ist schon wirklich seltsam, wie die Dinge geh’n.

Ich schaue mir die Welt an, kann sie manchmaleinfach nicht versteh’n.

Ich weiß, das Leben ist nicht immer fair,

doch die Erde dreht sich weiter, als ob nichts gewesen wär.

Dann nach dem letzten Lied kam’s zur Eskalation.

Es war während der Werbung, als der Rest der Nation

sich 'n neues Bier aufmachte dachte keiner daran,

daß meine Schwester grad eben aus dem Fenster sprang.

Wir fanden sie im Garten, neben dem Hibiskus.

Ein weiteres Opfer von Boygroup-Fanatismus.

Wann ist Schluß mit dieser Scheiße, wieviele Teenies müssen noch ins Gras beißen!

Der CD-Player lief noch, ich hörte es deutlich:

How deep is your love

es war’n sechs meter neunzig.

Da steigen einem die Tränen in die Augen.

Weißt du nicht, daß sowas Scheiße ist?

Het zal nooit meer zijn zoals het was

en daarom zal ik dit jaar mijn pen pakken

in mijn dagboek met een zwarte rand.

Het begon allemaal toen Take That uit de Bravo-hitlijsten verdween.

Gewoon vervangen door een dansvloeract.

Ik was er destijds getuige van hoe sommige fans geschrokken waren van hun piercing ring

slikte en liet de teddy vallen

omdat Howard en Jason en hoe ze ook heten...

ze hoorden helemaal vooraan en niet op de achtergrond.

Mijn zus koos haar vingers pijnlijk voor TED

omdat ze alles voor haar sterren zou hebben gedaan.

Maar dat is niet alles, het zou veel dikker moeten zijn.

Take That was haar enige hobby.

Het was verdomd moeilijk voor haar toen Robbie

scheidde van de rest van de band - het was niet haar geluksdag - maar dat ze toen

volledig opgelost brak haar ruggengraat.

Daar krijg je tranen van in je ogen.

Weet je niet dat dat spul klote is?

Het is echt raar hoe het gaat.

Ik kijk naar de wereld, soms kan het

begrijp het gewoon niet.

Ik weet dat het leven niet altijd eerlijk is, maar de aarde blijft draaien

alsof er niets was gebeurd.

We wisten toen nog niet hoe ziek ze was

probeerde BOD, de methadon voor dit soort junkies

alle posters, kerst- en paasedities gekocht

van Bravo-Girl en meiden, wilde er gewoon even op wachten

dat ze de jongens vergat, maar ze at nauwelijks een hap

wilde niets weten over Backstreet Boys en Bed'n'Breakfast

en dus bleef het kussen in haar bed nat

en op een dag kwam het laatste optreden bij Wetten dass...

Onvoorstelbaar, deze massahysterie.

Ik begrijp niet waarom de bescherming van de grondwet nooit

bezig met Take That, want zoiets

was niet eens in Scientology of Jehovah's Getuigen.

En de spot van Thomas Gottschalk hielp ook niet

om de fans gerust te stellen - het was gewoon geweldig:

vrouwentranen, onbeschrijfelijke scènes

en mijn zus besloot te sterven.

Daar krijg je tranen van in je ogen.

Weet je niet dat dat spul klote is?

Het is echt raar hoe het gaat.

Ik kijk naar de wereld, soms kan ik het gewoon niet begrijpen.

Ik weet dat het leven niet altijd eerlijk is

maar de aarde blijft draaien alsof er niets is gebeurd.

Na het laatste nummer escaleerde het.

Het was tijdens commercials toen de rest van de natie

opende een nieuw biertje niemand dacht er aan

dat mijn zus net uit het raam sprong.

We vonden ze in de tuin, naast de hibiscus.

Weer een slachtoffer van fanatisme van boybands.

Wanneer is het einde van deze shit, hoeveel tieners moeten nog in het stof bijten!

De cd-speler draaide nog, ik hoorde het duidelijk:

Hoe diep is jouw liefde

het was zes meter negentig.

Daar krijg je tranen van in je ogen.

Weet je niet dat dat spul klote is?