Camarim - Beth Carvalho

No camarim as rosas vão murchando

E o contra-regra dá o último sinal

As luzes da platéia vão se amortecendo

E a orquestra ataca o acorde inicial

No camarim nem sempre há euforia

Artista de mim mesmo nem posso fracassar

Releio os bilhetes pregados no espelho

Me pedem que jamais eu deixe de cantar./.

Caminho lentamente e entro em contra-luz

E a garganta acende um verso sedutor

O corpo se agita e chove pelos olhos

E um aplauso escorre em cada refletor

Pisando esta ribalta, cantando pra vocês

De nada sinto falta, sou eu mais uma vez

As rosas vão murchar, mas outras nascerão

Cigarras sempre cantam, seja ou não verão

In de kleedkamer zijn de rozen aan het verwelken

En de tijdwaarnemer geeft het laatste signaal

De lichten van het publiek worden gedimd

En het orkest valt het beginakkoord aan

In de kleedkamer is er niet altijd euforie

Kunstenaar van mezelf, ik kan niet eens falen

Ik herlees de kaartjes die aan de spiegel zijn genageld

Ze vragen me nooit te stoppen met zingen./.

Ik loop langzaam en ga naar achtergrondverlichting

En de keel verlicht een verleidelijk couplet

Het lichaam beweegt en het regent door de ogen

En een applaus druipt van elke reflector

Op dit voetlicht stappen, voor jou zingend

Ik mis niets, ik ben het weer

Rozen zullen verwelken, maar anderen zullen geboren worden

Cicaden zingen altijd, of het nu zomer is of niet