Until 4.29 - BENN

It wasn’t until 4:29, that Vortigern turned his eyes to the castle

And to the remnants of the kings Canon

Now feeble old men

They quickly realized that their existence would be reduced to dust in minutes

Of a breach of the castle’s walls

But this didn’t stop them.

They did not mournfully bury their work

They did not cease their cause, no

Instead, they moved their research plans into the sealed palaces

That were their minds, leaving no evidence behind

When the conqueror arrived, The old men

Whose plans had rid the world off so many lives, hid themselves in plain sight

It had been decades since the last balls were flung over the walls

Years, since the crows had fed, during the great escalations

It was the summer, settlers had claimed the futile lands as farms

And the fields surrounding the castle were laden with crops

As the walls were too high to mantle, and the gates were pitch black

The settlers didn’t realize that the castle was occupied

At least, not until it was too late

Every night

A member of the kings Canon would climb to the highest tower

And would stare out into the darkness

They were waiting for this moment.

In the distance

A member saw the vague flickers and glows of orange light

Coming from the fog.

They were coming

He ran to the under-croft

And informed the others of the impending plight

The men were prepared.

They left their belongings

Walked up the steps from the under-croft

And set foot into the grand hall

Together, they lifted a large stone slab

And placed it over the entrance to their quarters

Sealing it with rudimentary mortar

For the first time in years, they laid their eyes on the King

Who appeared to be almost vanished

His crown almost resting on the seat of the throne

In the shadows of the night

The men walked down the secret tunnels

And descended onto the fields

One by one, they entered the homes of the farmers

And quietly murdered anyone they found

When the army arrived

They were persuaded to allow the farmers to stay

To tend their fields

It’s how they survived, Henry

It’s how they’re still here now, generations later

Still loyal to the king they never knew

Pas om 04.29 uur richtte Vortigern zijn blik op het kasteel

En aan de overblijfselen van de koningen Canon

Nu zwakke oude mannen

Ze realiseerden zich al snel dat hun bestaan ​​binnen enkele minuten tot stof zou worden herleid

Van een schending van de muren van het kasteel

Maar dit hield hen niet tegen.

Ze hebben hun werk niet treurig begraven

Ze hebben hun zaak niet gestaakt, nee

In plaats daarvan verhuisden ze hun onderzoeksplannen naar de verzegelde paleizen

Dat waren hun gedachten, ze lieten geen bewijs achter

Toen de veroveraar arriveerde, De oude mannen

Wiens plannen de wereld zoveel levens hadden verlost, verborgen zich in het volle zicht

Het was decennia geleden dat de laatste ballen over de muren werden gegooid

Jaren, sinds de kraaien hadden gegeten, tijdens de grote escalaties

Het was de zomer, kolonisten hadden de nutteloze landen als boerderijen opgeëist

En de velden rondom het kasteel waren beladen met gewassen

Omdat de muren te hoog waren om te bedekken, en de poorten pikzwart waren

De kolonisten wisten niet dat het kasteel bezet was

Tenminste, niet totdat het te laat was

Elke nacht

Een lid van de koningen Canon zou naar de hoogste toren klimmen

En zou staren in de duisternis

Ze wachtten op dit moment.

In de verte

Een lid zag de vage flikkeringen en gloed van oranje licht

Komt uit de mist.

Ze kwamen eraan

Hij rende naar de under-croft

En informeerde de anderen over de naderende benarde situatie

De mannen waren voorbereid.

Ze lieten hun spullen achter

Liep de trap op vanaf de onder-croft

En zet voet in de grote zaal

Samen tilden ze een grote stenen plaat op

En plaatste het boven de ingang van hun vertrekken

Afdichten met rudimentaire mortel

Voor het eerst in jaren zagen ze de koning

Die bijna verdwenen leek te zijn?

Zijn kroon rust bijna op de zetel van de troon

In de schaduw van de nacht

De mannen liepen door de geheime tunnels

En daalde af op de velden

Een voor een gingen ze de huizen van de boeren binnen

En stilletjes iedereen vermoord die ze vonden

Toen het leger arriveerde

Ze werden overgehaald om de boeren te laten blijven

Om hun velden te verzorgen

Zo hebben ze het overleefd, Henry

Zo zijn ze er nu nog steeds, generaties later

Nog steeds trouw aan de koning die ze nooit hebben gekend