Cámara de Reflexión - Azeroth

Ángel oscuro deja de abrazarlo

Tu aliento helará con remordimiento

Arderá con sus recuerdos

Donde duermen los secretos

Y en donde sus ofensas pagará

El miedo es sombra de su propia ruina

Cicatrices en la piel, la mirada esquiva

En la noche, en sus sueños

Cuando fluya libre el viento

El camino, su destino, encontrará

Quiere el sol una vez más contemplar

Aunque oscuras serpientes lo abrazarán

Cierra sus ojos para olvidar su existencialidad

Y tal vez renacerá

Su conciencia anhela purgar

Por su aciaga elección

Eleve sus manos

Buscando absolución

Quiere el sol una vez más contemplar

Aunque oscuras serpientes lo abrazarán

Cierra sus ojos para olvidar su existencialidad

En su cámara de reflexión

donkere engel stop met hem te knuffelen

Je adem zal bekoelen van spijt

Zal branden met je herinneringen

waar de geheimen slapen

En waar zijn overtredingen zullen lonen?

Angst is de schaduw van zijn eigen ondergang

Littekens op de huid, de afgewende blik

In de nacht, in je dromen

Wanneer de wind vrij stroomt

De weg, je bestemming, zul je vinden

wil dat de zon nog eens overdenkt

Hoewel duistere slangen hem zullen omarmen

Hij sluit zijn ogen om zijn existentialiteit te vergeten

En misschien wordt het herboren

Je geweten verlangt naar zuivering

Door jouw noodlottige keuze

steek je handen op

op zoek naar absolutie

wil dat de zon nog eens overdenkt

Hoewel duistere slangen hem zullen omarmen

Hij sluit zijn ogen om zijn existentialiteit te vergeten

In je bezinningskamer