Viento - Andrés Cepeda

Tú te pareces al viento que a veces despeina mis pelos más tiesos

Y te conviertes en mar sin orilla sin olas de espuma y arena de arcilla

Tú te pareces al cielo, azul cada día de sol con sombrero

Y te conviertes de pronto en tormenta que arrastra al deseo y no te das cuenta

Tú no me quieres tanto, tu cambias cuando quieres

No me preguntes cuándo pero mi amor se muere

Cómo me duelen las madrugadas

Cómo me duelen la madrugadas cuando estás cerca y algo cambia

Je ziet eruit als de wind die soms mijn stijfste haar door de war doet

En je wordt een zee zonder kust zonder golven van schuim en kleizand

Je ziet eruit als de lucht, blauw elke zonnige dag met een hoed

En je wordt plotseling een storm die het verlangen meesleept en je beseft het niet

Je houdt niet zoveel van me, je verandert wanneer je wilt

Vraag me niet wanneer, maar mijn liefde sterft

Wat hebben de ochtenden me pijn gedaan

Hoe de ochtenden me pijn doen als je in de buurt bent en er iets verandert