Исчезай - 7000$

Тонкими прядями снег скроет лицо

Украсив кончики век легкой пыльцой

Ты стоишь где-то позади, у тебя своя зима

Исчезай

Холодной кромкою лед режет внутри

То, что не произойдет с миром, бери

Хрупких тел изваяния два

В нашей вечной мерзлоте

Засыпай,

Но мне позволено молчать

В вате белых дней

Лишь холод основная часть рядом с ней

И навсегда застывший взгляд скроет снег

И двух шагов пути назад, скажет нет

В ветках протянутых рук инея свет

Бархатом ляжет вокруг путая след

Оглянись и вздрогни, мы стоим здесь целый век

Вспоминай

За нашим полюсом мир просит весны

Снег прожигая до дыр рвется к нам в сны

Только захватив их он заставит нас гореть

Полыхай,

Но мне позволено молчать

В вате белых дней

Лишь холод основная часть рядом с ней

И навсегда застывший взгляд скроет снег

И двух шагов пути назад, скажет нет

С новыми силами даст нам спасение

С лютыми зимами стравит горение

Сквозь толстый лед прорастут словно мщения

Два наших тонких и хрупких растения

Алые, вязкие, цепкие, сильные, жгучие

Яркими красками бьющие, злые, живучие

Едкие, острые, резкие, магмой кипящие

Кадров пожарища врезками холод дробящие

Руками, связками, шрамами, швами, суставами

Будут искать под могилами — снегозавалами

Рвать на куски, бить призраки в нас настоящего

Какой в нас толк мертвые мы хоть и блестящие

Dunne strengen sneeuw zullen het gezicht verbergen

De toppen van de oogleden verfraaien met licht stuifmeel

Je staat ergens achter, je hebt je eigen winter

verdwijnen

Koude rand ijs snijdt binnen

Wat zal er niet met de wereld gebeuren, neem

Er zijn twee fragiele lichamen

In onze permafrost

in slaap vallen

Maar ik mag zwijgen

In witte dagen

Alleen de kou is het belangrijkste naast haar

En een voor altijd bevroren blik zal de sneeuw verbergen

En twee stappen terug, zal hij nee zeggen

In de takken van uitgestrekte handen vrieslicht

Fluweel zal rondslingeren en het pad verwarren

Kijk om je heen en huiver, we staan ​​hier al een eeuw

onthouden

Achter onze paal vraagt ​​de wereld om lente

Sneeuw die tot in de gaten brandt, snelt naar ons toe in dromen

Alleen door ze te vangen zal hij ons laten branden

vlam,

Maar ik mag zwijgen

In witte dagen

Alleen de kou is het belangrijkste naast haar

En een voor altijd bevroren blik zal de sneeuw verbergen

En twee stappen terug, zal hij nee zeggen

Met nieuwe kracht zal ons redding geven

Brandende bloedingen met strenge winters

Door het dikke ijs zal ontspruiten als wraak

Twee van onze dunne en kwetsbare planten

Scarlet, stroperig, vasthoudend, sterk, brandend

Felle kleuren kloppen, boos, vasthoudend

Bijtend, scherp, scherp, kokend met magma

Frames van vuurvaste koude verplettering

Armen, gewrichtsbanden, littekens, hechtingen, gewrichten

Ze zullen onder de graven zoeken - sneeuwstortplaatsen

Scheur in stukken, versla de geesten in ons nu

Wat is het nut van ons dood, we zijn echter briljant