Дождь - 7000$

Капает дождь слезами богов,

Озябший город мигает пустыми окнами домов,

Я иду через дороги, убегая от машин

Только мокрые ноги и рядом ни души.

Тупая серость природы осядет грустью внутри,

И безысходностью погоды тлеют фонари,

Собакой воет во мне необъяснимая тоска

По небу, грязной стене, свинцом ржавеют облака.

А дождь идёт и идёт, не уставая твердить,

Что эта рана заживёт и надо просто жить,

Но я плетусь и отчего-то жалею сам себя,

А рядом хлюпает погода со мною вместе скорбя.

Я залезаю себе в память, чуть краснея от стыда,

Всех тех, кого я оставил, потоком смоет вода,

Но я шепчу под нос, какой-то грустный распев,

Вокруг пухнут подъезды совсем отсырев

А дождь идёт и идёт во мне

А дождь идёт и идёт во мне

А дождь идёт и идёт во мне

Дождь идёт, дождь идёт, дождь идёт...

Я продолжаю жить, но город остаётся пустым,

Вдувая в сизую влагу заводов дым.

И затянувшись им и поправив рюкзак

Я оставляю всё это, превратившись в мрак.

И тёплым паром из люков поднимаясь вперёд

Я протяну тебе руку сквозь серый плащ-небосвод.

Я просто сплю, плывя по этой тёплой реке,

Сигареты огонёк слабо тлеет в руке.

Моё лёгкое тело случайный ветер подобрав

Унесёт неумело в мир колышащихся трав,

Он положит меня в болотную гниль,

Мой разум будет тлеть как угасающий фитиль

И как кувшинки цветок в тихой заводи времён

Я прорасту сквозь исток миллиарда имён...

Миллиарда имён... Миллиарда имён!

Вот и бьёт, грохочет гром

В небе происхоит бой воды с огнём

Руки вверх подняв и ввысь смотря смеюсь

Искры ярких молний выжгут боли груз

Воздух и земля кругом дрожат от ливня

Ливень, острый ливень, вымыть помоги мне

Душу всю от нечистот скорее

Ни о чём не сожалея

Het regent tranen van de goden

De bevroren stad flitst met lege ramen van huizen,

Ik loop door de wegen, wegrennen van auto's

Alleen natte voeten en geen ziel in de buurt.

De saaie saaiheid van de natuur zal met verdriet van binnen tot rust komen,

En de hopeloosheid van het weer smeulende lantaarns,

Een onverklaarbaar verlangen huilt in mij als een hond

Aan de andere kant van de lucht, een vuile muur, roesten wolken van lood.

En de regen komt en gaat, nooit moe van herhalen,

Dat deze wond zal genezen en je gewoon moet leven,

Maar ik sjokte en heb om de een of andere reden medelijden met mezelf,

En naast me knijpt het weer met me mee, samen rouwend.

Ik klim in mijn geheugen, een beetje blozend van schaamte,

Al degenen die ik achterliet zullen worden weggespoeld door het water,

Maar ik fluister binnensmonds, een droevig gezang,

Rond de ingangen zijn gezwollen helemaal vochtig

En de regen komt en gaat in mij

En de regen komt en gaat in mij

En de regen komt en gaat in mij

Het regent, het regent, het regent...

Ik blijf leven maar de stad blijft leeg

Rook blazen in het grijze vocht van fabrieken.

En eraan puffen en de rugzak verstellen

Ik laat het allemaal achter en verander in duisternis.

En warme stoom uit de luiken die naar voren stijgt

Ik zal mijn hand naar je uitstrekken door de grijze mantelhemel.

Ik slaap gewoon drijvend op deze warme rivier

In zijn hand smeult zachtjes een sigarettenlampje.

Mijn lichte lichaam wordt opgepikt door een willekeurige wind

Draag onhandig in de wereld van wuivende kruiden,

Hij zal me in moerasrot brengen,

Mijn geest zal smeulen als een vervagende lont

En als waterlelies een bloem in een rustig binnenwater van tijden

Ik zal groeien door de bron van een miljard namen...

Miljard namen... Miljard namen!

Hier klopt het, de donder rommelt

Er is een strijd van water met vuur in de lucht

Handen omhoog en lachend omhoog kijkend

Vonken van felle bliksem zullen de last van pijn verbranden

De lucht en de aarde rondom trillen van de stortbui

Stortbui, scherpe stortbui, help me wassen

De hele ziel van onzuiverheden eerder

Geen spijt