Conflitos - Dexter

Nessa noite pra dormir foi cruel

Passei a madrugada contando estrelas no céu

A depressão teve aqui pra me ver

Trouxe os amigos que eu não tive prazer em rever

Veio o ódio, a tristeza

A impaciência e também a descrença

Troquei até uma ideia pra disbaratinar

Mas não via à hora de poder me jogar

Umas ideia besta cheia de rancor

Meu coração entristeceu, sofreu, chorou

O ódio era aquilo só falava do mal, de droga, arma, vinganças e tal

Cheguei a perguntar pelo amor, onde estava

E o ódio respondeu que se trombasse o matava

Falou que o amor só pisava na bola

Só falava de alegria, de coisas da hora

Sei lá, é só pensar:

O ódio é cabuloso, atiça, promove a discórdia dos outros

Me dizia sem parar:

Você tem que cobrar

Essa pilantra que falhou com você tem que pagar

Se pan, é o seguinte, ele até tem razão

O que fazer com quem pratica traição?

Não sei não, moro?

Vou ficar de segunda

Será que compensa rajar a vagabunda?

Claro que sim, ela te fez se muleque

Corre atrás doidão

Mata essa pé de breque

Não não, deixa pra lá, não é o caminho

Mau acompanhado

Não, melhor sozinho

Lembranças más vêm

Pensamentos bons vai

Me ajude, sozinho eu penso merda pra caraí

O ódio ficou triste, parou de falar

Se ligou que não ia conseguir me arrastar

Ficou de canto só me observando

No deixa a tristeza veio se aproximando

Sorriu com maldade, sentou perto de mim

Olhou nos meus olhos e disse assim:

Da licença aqui, sou a tristeza

Como que cê ta?

Pela ordem?

Firmeza?

Você me conhece, já bati na sua porta

De vez em quando, to na sua bota

Lembra no dia que o Public faleceu

Então, eu vim aqui, naquele dia era eu

Você me emprestou seu coração pra eu ficar

Instalei e fiquei vários dias a te perturbar

Sou assim mesmo, chego e vou ficando

Se você fraquejar, acabo te matando

Te faço enlouquecer, te levo pro além

Sou cúmplice da morte, já matamos mais de 100

Milhões, bilhões, o número é infinito

Amarelo, preto, branco, pobre e rico

Magina, eu não sou preconceituosa

Namoro qualquer um, o vermelho, o rosa

Meu beijo é amargo, tem gostou de fel

Meu abraço é infeliz, traiçoeiro, cruel

Sua mãe também me conhece

Sua esposa dificilmente me esquece

Eu não sou Deus mas também posso estar aqui, ali, em qualquer lugar

Há!

Na cadeia, no asilo, no hospital

No orfanato e até mesmo no seu quintal

Em velório sempre estou presente

Em volta do caixão, do lado dos parentes

Depois eu levo eles pra casa

Fico anos e anos queimando como brasa

A tristeza falou demais, me atacou

Me deprimiu, me chateou

Eu sou ódio, maldade

Compaixão é raridade

Dá pra se contar nos dedos

Os irmão de lealdade

Acreditar?

Bem que eu gostaria, se pudesse, em tudo aquilo que os fulano me oferece

Mas eu não consigo, minha mente é confusa

Me liguei num volume embaixo da blusa

O aperto de mão pra mim já foi estranho

(Não conheço de lugar nenhum)

Já ta de bom tamanho

Senti um calafrio soprar na minha alma

E a minha pouca fé me pedia (muita calma)

(E esse fulano aí? que que ele falou de mim?)

É ruim de eu abraçar os elogios assim

A casa de Deus é o melhor lugar

Pra estar, refletir, pensar, se encontrar

Quero mudar, mas to sem direção

A descrença é foda, agoniza o coração

O suicídio é lento, minha guerra é intensa

(Que que ta acontecendo comigo, heim? dá licença)

A impaciência colou

Mas não teve paciência de esperar e se jogou

Nem ela conseguiu suportar o tédio

Perdeu a linha, tumultuou o prédio

Esses conflitos me judia

Vou pro meu descanso

Amanha é outro dia

É preciso ter linha de frente

A pior prisão, ladrão, é a da mente

Die nacht slapen was wreed

Ik bracht de ochtend door met het tellen van sterren aan de hemel

Depressie was hier om mij te zien

Ik heb de vrienden meegenomen die ik niet meer heb mogen zien

Haat kwam, verdriet

 Ongeduld en ook ongeloof

Ik heb zelfs een idee uitgewisseld met disbaratina

Maar ik kon niet wachten om zelf te kunnen spelen

Een dwaas idee vol rancune

Mijn hart bedroefd, leed, huilde

Haat was waar hij het alleen over had, kwaad, drugs, wapens, wraak en dergelijke

Ik vroeg zelfs om liefde, waar was

En de haat antwoordde dat als hij er tegenaan botste, het hem zou doden

Hij zei dat liefde de bal gewoon liet vallen

Hij sprak alleen over vreugde, dingen van die tijd

Ik weet het niet, denk maar:

Haat is bitter, het wekt op, het bevordert de onenigheid van anderen

Hij vertelde me steeds:

je moet opladen

Deze schurk die je heeft gefaald moet betalen

Als pan, het volgende is, hij heeft zelfs gelijk

Wat te doen met iemand die verraad pleegt?

Ik weet het niet, leef ik?

Ik blijf maandag

Loont het om de slet te raja?

Natuurlijk heeft ze je laten smullen

achter een gek aan rennen

Dood deze voetrem

Nee nee, laat maar, het is niet de manier

slecht begeleid

Nee, beter alleen

slechte herinneringen komen

goede gedachten gaan

Help me, alleen ik denk shit

Haat werd verdrietig, stopte met praten

Als je zou bellen, zou je me niet kunnen slepen

Hij bleef in de hoek en keek naar me

Laat het verdriet niet naderen

Hij lachte kwaadaardig, ging naast me zitten

Hij keek in mijn ogen en zei:

Van licentie hier, ik ben verdrietig

Hoe is het met je?

In volgorde?

Stevigheid?

Je kent me, ik heb al op je deur geklopt

Af en toe verandert het in je laars

Weet je nog op de dag dat Public stierf?

Dus ik kwam hier, die dag was ik het

Je leende me je hart zodat ik kon blijven

Ik installeerde het en bleef enkele dagen totdat het verstoord werd

Ik ben dezelfde, ik kom aan en ik blijf

Als je verzwakt, vermoord ik je uiteindelijk

Ik maak je gek, ik breng je verder

Ik ben medeplichtig aan de dood, we hebben al meer dan 100 mensen gedood

Miljoenen, miljarden, het aantal is oneindig

Geel, zwart, wit, arm en rijk

Magina, ik ben niet bevooroordeeld

Ik date met iedereen, de rode, de roze

Mijn kus is bitter, hij houdt van fel

Mijn omhelzing is ongelukkig, verraderlijk, wreed

Je moeder kent mij ook

Je vrouw vergeet me zelden

Ik ben God niet, maar ik kan ook hier, daar, overal zijn

Er is!

In de gevangenis, in het asiel, in het ziekenhuis

In het weeshuis en zelfs in je achtertuin

Als ik wakker ben, ben ik altijd aanwezig

Rond de kist, naast de nabestaanden

Dan neem ik ze mee naar huis

Ik breng jaren en jaren door met branden als sintels

Verdriet sprak te veel, viel me aan

Deprimeerde me, maakte me van streek

Ik ben haat, kwaad

Mededogen is zeldzaam

Je kunt op je vingers rekenen

De loyaliteitsbroers

Geloven?

Ik zou willen, als ik kon, in alles wat die-en-die mij biedt

Maar ik kan het niet, mijn geest is in de war

Ik heb een volume aangezet onder de blouse

De handdruk was al vreemd voor mij

(ik weet het nergens vandaan)

Het is al een goede maat

Ik voelde een koude rilling door mijn ziel gaan

En mijn kleine geloof vroeg me (heel kalm)

(En deze man daar? Wat zei hij over mij?)

Het is slecht voor me om dit soort complimenten te omarmen

Het huis van God is de beste plaats

Om te zijn, te reflecteren, te denken, te ontmoeten

Ik wil veranderen, maar ik heb geen richting

 Ongeloof is klote, het kwelt het hart

 Zelfmoord gaat langzaam, mijn oorlog is intens

(Wat gebeurt er met mij, huh? Excuseer me)

Het ongeduld bleef hangen

Maar hij had niet het geduld om te wachten en te spelen

Zelfs zij kon niet tegen de verveling

Verloor de lijn, verstoorde het gebouw

Deze conflicten brengen me in gevaar

Ik ga naar mijn rust

Morgen is er weer een dag

Je moet een frontlinie hebben

De ergste gevangenis, dief, is de geest