La Flor De La Canela, Que Nadie Sepa Mi Sufrir, Amarraditos - Plácido Domingo

Déjame que te levante, limeña,

Déjame que te diga la gloria

Del ensueño que evoca la memoria,

Del viejo puente, el río y la lameda.

Déjame que te levante, limeña,

Ahora que aún perfuma el recuerdo,

Ahora que aún se mece en un sueño

El viejo puente, el rio y la lameda.

Jazmines en el pelo y rosas en la cara,

Airosa caminaba la flor de la canela,

Derramaba lisura, y a su páso dejaba

Áromas de mistura que en el pecho llevaba.

Del puente a la lameda

Menudo pié la lleva

Por la vereda que se estremece

Al ritmo de su cadera,

Recogía la risa de la brisa del río

Y al viento la lanzaba del puente a la lameda.

Déjame que te cuente, limeña,

Ay, deja que te diga, morena, mi pensamiento

A ver si así despiertas del sueño,

Del sueño que entretiene, morena, tus sentimientos.

Aspira de la lisura que dá la flor de canela,

Adónala con jazmines, matizando su hermosura,

Alfombra de nuovo el puente y engalana la lameda

Que el río acompasará su paso por la vereda.

Que nadie sepa mi sufrir (let no-one know my suffering)

No te asombres si te digo lo que fuiste

Una ingrata con mi pobre corazón,

Porque el fuego de tus lindos ojos negros

Alumbraron el camiño de otro amor,

Y pensar que te adoraba tiernamente,

Que a tu lado como nunca me sentí.

Amor de mis amores,

Reina mía,

Que me hiciste,

Que no puedo

Conformarme sin poderte contemplar,

Ya que pagaste mal a mi carño tan sincero

Lo que conseguirás

Que no te nombre nunca más.

Amor de mis amores,

Si dejaste

De quererme,

No hay cuidado

Que la gente

De ésto no se enterará,

Que gano con decir que una mujercambió mi suerte,

Se burlarán de mí.

Que nadie sepa me sufrir.

Laat me je optillen, Lima,

laat me je de glorie vertellen

Van de mijmering die herinnering oproept,

Van de oude brug, de rivier en de lameda.

Laat me je optillen, Lima,

Nu de herinnering nog steeds parfumeert,

Nu ze nog steeds schommelt in een droom

De oude brug, de rivier en de lameda.

Jasmijn in haar haar en rozen op haar gezicht,

Sierlijk liep de kaneelbloem,

Het morste gladheid, en in zijn kielzog ging het weg

Aroma's van mistura die hij op zijn borst droeg.

Van de brug naar de lameda

Wat een voet is er nodig

Langs het trottoir dat schudt

Op het ritme van je heup,

Opgepikt gelach van de rivierbries

En in de wind gooide hij het van de brug naar de lameda.

Laat me je vertellen, Lima,

Oh, laat me je vertellen, brunette, mijn gedachten

Eens kijken of je zo wakker wordt uit je slaap,

Van de droom die entertaint, brunette, je gevoelens.

Streef naar de zachtheid die de kaneelbloem geeft,

Verfraai het met jasmijn, genuanceerd zijn schoonheid,

Nieuw tapijt op de brug en siert de lameda

Dat de rivier zijn gang over het trottoir zal volgen.

Laat niemand mijn lijden kennen (laat niemand mijn lijden kennen)

Wees niet verbaasd als ik je vertel wat je was

Een ondankbare met mijn arme hart,

Omdat het vuur van je mooie zwarte ogen

Ze verlichtten het pad van een andere liefde,

En dan te bedenken dat ik je teder aanbad,

Dat aan jouw zijde zoals ik me nooit heb gevoeld.

Liefde van mijn liefdes,

Mijn koningin,

Wat heb je me aangedaan,

ik kan niet

tot rust komen zonder aan jou te kunnen denken,

Sinds je mijn liefde zo oprecht hebt betaald

wat je krijgt?

Mag ik je nooit meer een naam geven.

Liefde van mijn liefdes,

als je wegging

van mij te houden,

geen zorg

dat de mensen

Dit kom je niet te weten

Wat win ik als ik zeg dat een vrouw mijn geluk heeft veranderd,

Ze zullen me uitlachen.

Laat niemand weten hoe ik lijd.