Discrowned - Xaon

The dead body lies in the moving meadows

And then, at the twilight

It rises like a summer fragrance

The river regains its murmur

I was searching for the face of Balaam

But I only found his reflection

I was looking for him

I trod the grass

Who was lying down by his feet

My eyes opened, filled with horror

During the broad dreams

I burnt in a fever

My visage, lost and drowned

At bottom and upon the river

I was searching for the face of Balaam

But I only found his reflection

I was looking for him

I trod the grass

Who was lying down by his feet

I drank the drops

Who were put down by his hand

And even so, I rested alone

The black snow consumed my days

The black snow scorched my nights

But this cold, this so terrible and growing cold

Even Balaam couldn’t name it

In the middle of my sleep, when I tried to mimic the stones

I perceived the white skies that slid immutably

All along of the unfriendly scarf that he wore

I was searching for the face of Balaam

But I only found his reflection, his reflection

He wandered over the valleys and the mounts

And the black snow continues to burn us

As far as our homes

And his body lies, totally lost in the corn

Lost in the corn

Smoothly, grass bent itself

Like in order to lull him

To lull him

But he was already lying

He was already lying

Het lijk ligt in de bewegende weiden

En dan, in de schemering

Het stijgt op als een zomergeur

De rivier herwint zijn geruis

Ik was op zoek naar het gezicht van Bileam

Maar ik vond alleen zijn spiegelbeeld

Ik was op zoek naar hem

Ik betrad het gras

Die aan zijn voeten lag?

Mijn ogen gingen open, vol afschuw

Tijdens de brede dromen

Ik verbrand in koorts

Mijn gezicht, verloren en verdronken

Op de bodem en op de rivier

Ik was op zoek naar het gezicht van Bileam

Maar ik vond alleen zijn spiegelbeeld

Ik was op zoek naar hem

Ik betrad het gras

Die aan zijn voeten lag?

Ik dronk de druppels op

Die door zijn hand werden neergezet?

En toch rustte ik alleen

De zwarte sneeuw heeft mijn dagen verteerd

De zwarte sneeuw verschroeide mijn nachten

Maar deze kou, dit zo verschrikkelijk en het wordt steeds kouder

Zelfs Bileam kon het niet benoemen

Midden in mijn slaap, toen ik probeerde de stenen na te bootsen

Ik nam de witte lucht waar die onveranderlijk gleed

De hele tijd van de onvriendelijke sjaal die hij droeg

Ik was op zoek naar het gezicht van Bileam

Maar ik vond alleen zijn spiegelbeeld, zijn spiegelbeeld

Hij zwierf over de valleien en de bergen

En de zwarte sneeuw blijft ons branden

Tot aan onze huizen

En zijn lichaam ligt, totaal verloren in het koren

Verdwaald in het koren

Het gras boog zich soepel

Like om hem in slaap te wiegen

Om hem in slaap te sussen

Maar hij loog al

Hij loog al