To Wander the Void - While Heaven Wept

A million miles from everything the emptiness is everywhere

The lone and level sands stretch as far as I can see

Nothing but the hollowed eyes of skulls and ancient bones despair

Remains of those who wandered this wasteland vast before me

Fatigue and famine render every step a tribulation

Beneath the blistering sun sabulous winds just a mockery

Lost within an infinity of dust and desolation

The vultures circling overhead await my lonely expiry

Maintaining this course to nowhere I have traveled so far

Far beyond the valley’s carnage and death’s silent repose

Compelled to journey onward by the calling of the morning star

Haunted by visions and voices, memories or madness providence only knows

I can’t remember when or how I’d first lost my way

Thirsting even a tear of solace knowing naught will ever come

Siren celestial have mercy on me allow my flesh into dust decay

And carry my soul far beyond this damned and forsaken kingdom

I fell to my knees as the last trace of strength slowly faded away

With stone in throat I knew I’d never reach the hallowed and promised land

I conceded my carcass a vulture’s feast, my soul eternal umbrae

Once a king, now nameless, forgotten, swallowed by the seas of sand

Een miljoen mijl van alles is de leegte overal

Het eenzame en vlakke zand strekt zich uit zo ver als ik kan zien

Niets dan de uitgeholde ogen van schedels en oude botten wanhoop

Overblijfselen van degenen die vóór mij door deze woestenij zwierven

Vermoeidheid en hongersnood maken elke stap tot een beproeving

Onder de zinderende zon sabelachtige winden slechts een aanfluiting

Verloren in een oneindigheid van stof en verlatenheid

De gieren die boven mijn hoofd cirkelen wachten op mijn eenzame afloop

Deze cursus onderhouden tot nergens waar ik tot nu toe ben gereisd

Ver voorbij het bloedbad van de vallei en de stille rust van de dood

Gedwongen om verder te reizen door de roep van de morgenster

Achtervolgd door visioenen en stemmen, herinneringen of waanzin weet alleen de Voorzienigheid

Ik kan me niet herinneren wanneer of hoe ik voor het eerst de weg kwijt was geraakt

Dorst zelfs een traan van troost wetende dat er nooit iets zal komen

Hemelse sirene, heb medelijden met mij, laat mijn vlees in stof vergaan

En draag mijn ziel ver voorbij dit verdoemde en verlaten koninkrijk

Ik viel op mijn knieën toen het laatste spoor van kracht langzaam vervaagde

Met steen in de keel wist ik dat ik nooit het heilige en beloofde land zou bereiken

Ik gaf toe dat mijn karkas een gierfeest was, mijn ziel eeuwige umbrae

Eens een koning, nu naamloos, vergeten, verzwolgen door de zeeën van zand