At The Parallel - Vaya Con Dios

He stands by the doors of the Rex all night

Chain-smoking Celtas

His eyes trouble more than one woman

His voice is heavy and deep

There’s dirt on the sidewalk

And the newsboy yell

Nothing ever changes at the Parallel

Nothing ever changes at the Parallel

There 's a girl at the Molino

She wears a leather coat

The dust of Barcelona

Sticks to her heals as she walks

Trough the door

And he thinks: «What the hell

Does she come here for?

Maybe she wants me, and that’s

Her way to say it?

Maybe she wants me, and that’s

Her way to say it?

Maybe she wants me, but who am I to tell?

He bites his fingernails

Scratches his eyebrows

Lights another cigarette

Watching the queens of the street

Acting their parody of love

And he feels like he stands by the gates of hell

Nothing ever changes at the Parallel

Nothing ever changes at the Parallel

That girl from the Molino

Who wears the leather coat

Sits there rockin' slowly on a chair

Gazing dreamly at the door

And he thinks: «What the hell

Is she looking for?

Maybe she wants me, and that’s

Her way to say it?

Maybe she wants me, and that’s

Her way to say it?

Maybe she wants me, but who am I to tell?»

Hij staat de hele nacht bij de deuren van de Rex

Kettingrokende Celtas

Zijn ogen storen meer dan één vrouw

Zijn stem is zwaar en diep

Er ligt vuil op het trottoir

En de krantenjongen schreeuwt

Er verandert nooit iets aan de Parallel

Er verandert nooit iets aan de Parallel

Er is een meisje bij de Molino

Ze draagt ​​een leren jas

Het stof van Barcelona

Blijft aan haar helen terwijl ze loopt

Door de deur

En hij denkt: «What the hell

Komt ze hier voor?

Misschien wil ze me, en dat is

Haar manier om het te zeggen?

Misschien wil ze me, en dat is

Haar manier om het te zeggen?

Misschien wil ze me, maar wie ben ik om het te vertellen?

Hij bijt op zijn vingernagels

Krabt aan zijn wenkbrauwen

Steekt nog een sigaret op

Kijken naar de koninginnen van de straat

Hun parodie op liefde acteren

En hij heeft het gevoel dat hij bij de poorten van de hel staat

Er verandert nooit iets aan de Parallel

Er verandert nooit iets aan de Parallel

Dat meisje uit de Molino

Wie draagt ​​de leren jas?

Zit daar langzaam te schommelen op een stoel

Dromerig naar de deur staren

En hij denkt: «What the hell

Zoekt ze?

Misschien wil ze me, en dat is

Haar manier om het te zeggen?

Misschien wil ze me, en dat is

Haar manier om het te zeggen?

Misschien wil ze me, maar wie ben ik om het te vertellen?»