Falling into Blue - Urban Nomad

I recall climbing up to the highest heights

But I was teetering on the brink

I thought prevailing winds might ground me

But I never would’ve thought that I could sink

As low as I have been what really hurts is the shape I’m in after all this time

I can’t find no peace of mind

You see I’ve been to the Valley of the Moon

And the Island of the Sun

And upon my return, in spite of all I learned

That magic would soon be dead and gone

I can’t say with certainty, given a chance, I’d do things differently

But those days are gone, and now I’m not so strong

Blown wide open and left to gather faded jewels

Perhaps I once knew the way, but now I’m a jaded fool

And sometimes it seems as if I’m in way over my head

But if I swim for the surface, I’ll be landlocked instead

If my soul were a temple the wouldn’t sing any tune

The hymnals are outdated and dusty, and the organ pipes are rusty too

The man on the pulpit is speechless as his well of wisdom’s run dry

The congregation threw all they own into the well

And now they’re all questioning why

Sometimes it seems as if I’m in way over my head

And just how hard I think determines how far I sink

And when I faintly recall another time

When I felt truly fine, I nearly lose my mind

Ik herinner me dat ik naar de hoogste hoogten klom

Maar ik wankelde op de rand

Ik dacht dat heersende winden me aan de grond zouden houden

Maar ik had nooit gedacht dat ik zou kunnen zinken

Hoe laag ik ook ben geweest, wat echt pijn doet, is de vorm waarin ik me na al die tijd bevind

Ik kan geen gemoedsrust vinden

Zie je, ik ben in de Vallei van de Maan geweest

En het Eiland van de Zon

En bij mijn terugkeer, ondanks alles wat ik heb geleerd

Die magie zou binnenkort dood en verdwenen zijn

Ik kan niet met zekerheid zeggen dat ik de dingen anders zou doen als ik de kans kreeg

Maar die dagen zijn voorbij, en nu ben ik niet zo sterk

Wijd opengeblazen en achtergelaten om vervaagde juwelen te verzamelen

Misschien wist ik ooit de weg, maar nu ben ik een afgematte dwaas

En soms lijkt het alsof ik er tot over mijn oren in zit

Maar als ik naar de oppervlakte zwem, ben ik in plaats daarvan ingesloten

Als mijn ziel een tempel was, zou ze geen deuntje zingen

De gezangboeken zijn verouderd en stoffig, en ook de orgelpijpen zijn roestig

De man op de preekstoel is sprakeloos terwijl zijn bron van wijsheid opdroogt

De gemeente gooide alles wat ze hadden in de put

En nu vragen ze zich allemaal af waarom

Soms lijkt het alsof ik er tot over mijn oren in zit

En hoe hard ik denk, bepaalt hoe ver ik zink

En als ik me vaag een andere keer herinner

Toen ik me echt goed voelde, verloor ik bijna mijn verstand