Still Here - Unitopia

It seems so far away, so long ago

Remember when you wouldn’t dream of letting go

Things are not what they used to be

Every waking thought takes me back to you

The plans we made for a future bright

Evaporate like water under the blistering sun

The pain of your memory paralyses me with fear

But I’m still here

And I’m still here, I’m still here

I can’t recall when my heart had mourned so much

I look to the skies and wish there was no flight at all

Except for the elevation of the human condition

Moments of madness finally take their toll

I’m still here, won’t you feel me

Won’t you hold me, in your arms

I’m still here, won’t you call me

I am waiting to hear your voice

I’m still here, won’t you call me

Won’t you let me know, that you are here

A sharp intake of icy breath

A chill runs down my spine

A thousand years of struggle

Echoes of another time

Confounding me, astounding me

Not knowing the final page

Every chapter in the book

Refers to a bygone age

Waiting for something or someone

To take me away

And show me a better world

A better way

The visions I have of you remain so clear

The warmth of your touch, the sound of your voice

I’d swear you’d never left

The scattered shards of memories like broken mirrored glass

Are all I have of you now you have gone

But I’m still here

Can you feel me, can you touch me

Can you take me for a while?

I’m still here

Can I feel you, can I touch you

Can I take you for a while?

Het lijkt zo ver weg, zo lang geleden

Weet je nog dat je er niet van zou dromen om los te laten

Dingen zijn niet meer wat ze waren 

Elke wakkere gedachte brengt me terug naar jou

De plannen die we hebben gemaakt voor een heldere toekomst

Verdampen als water onder de brandende zon

De pijn van je geheugen verlamt me van angst

Maar ik ben er nog

En ik ben er nog, ik ben er nog

Ik kan me niet herinneren wanneer mijn hart zo had gerouwd

Ik kijk naar de lucht en wou dat er helemaal geen vlucht was

Behalve de verhoging van de menselijke conditie

Momenten van waanzin eisen eindelijk hun tol

Ik ben nog steeds hier, voel je me niet

Wil je me niet in je armen houden

Ik ben er nog, wil je me niet bellen

Ik wacht om je stem te horen

Ik ben er nog, wil je me niet bellen

Wil je me niet laten weten dat je hier bent?

Een scherpe inname van ijzige adem

Er loopt een rilling over mijn rug

Duizend jaar strijd

Echo's van een andere tijd

Mij ​​in verwarring brengen, mij verbazen

De laatste pagina niet kennen

Elk hoofdstuk in het boek

Verwijst naar een vervlogen tijdperk

Wachten op iets of iemand

Om me mee te nemen

En laat me een betere wereld zien

Een betere manier

De visioenen die ik van je heb blijven zo duidelijk

De warmte van je aanraking, het geluid van je stem

Ik zou zweren dat je nooit was weggegaan

De verspreide scherven van herinneringen als gebroken spiegelglas

Ben alles wat ik van je heb nu je weg bent

Maar ik ben er nog

Kun je me voelen, kun je me aanraken?

Kun je me even nemen?

Ik ben er nog

Mag ik je voelen, mag ik je aanraken?

Mag ik even met je meegaan?