Justify - Unitopia

Ice Caps are melting.

Tides are turning.

Wild, wild life is crying out in vain.

Ozone depleting.

Global Heating.

Child, child with no future.

What a shame.

Can’t you see the forest for the trees?

I forgot, we chopped them all down.

Don’t you know you’re getting hard to please,

Stop the rot before it comes 'round to you.

Building fences.

Strong defences.

Keeps them in or does it keep us out?

Bridges burning, while seats of learning,

Sow, sow into mind fields seeds of doubt.

Can’t you see it’s getting hard to sleep?

Tossing and turning, not a moment’s peace.

Don’t you know what you sow is what you reap.

Wasted minute in a sea of apathy.

You seek to justify a better way of life.

The more things change the more they stay the same.

Why do you quantify yet wield a two-edged knife?

For you to win must you destroy the game?

The walls between us are getting wider.

Eye for eye is not the only way to go.

Can’t you see there’s enough insanity?

Life as it is not as it should be.

You lay down with dogs, you’re gonna wake up with fleas.

You’re scratching the surface, not treating the disease.

Justify the things we do to make a better place to live.

You can’t satisfy both me and you.

There’s so much of your life you’ve gotta give.

But, do you know the way home from here?

PART ll

Tears well up in rheumy eyes as I recall the time,

That all were silent, souls were torn apart.

Hear the voices rising against an unseen foe,

Terror in the minds and hearts.

Vindicate the actions, can’t do this anymore.

When we gage reactions, when we’re always keeping score.

Give and take is lost on us, we’re always wanting more and more.

You ask the question 'Why I’m here and who are they?'

And 'What's been going on?'

And 'How could we let ourselves be led to such a place?'

Who is right and who is wrong?

It’s the way we live and die in constant state of fear,

All we do is cover weakness, don’t shed a single tear.

And every waking moment only serves to tell us why,

There’s no second chances here.

You come to realise there’s more to life than this.

A bowl of dirt revolving 'round a distant sun.

That everything that happens, happens for a reason,

And not some twist of fate or cosmic roll of dice.

So now’s the time to breathe deep the atmosphere of love,

And feel the warmth around you, and start to look above,

The horizons of the many fears and doubts that cloud an open mind.

PART lll

The walls between us come crashing down.

Brother, my brother, the children hold the key.

Finally see just where we need to be.

Stand together, a greater destiny.

Now you know you don’t get it all for free.

Will it Take you, elevate you, re-generate you.

No need to justify a better way of life.

The more we change the more we realise,

It’s time to satisfy the yearning deep within.

And know the meaning of the sacrifice.

by Vagner «Sieg"Saraiva

IJskappen smelten.

Het tij keert.

Het wilde, wilde leven schreeuwt tevergeefs.

Ozonafbreking.

Wereldwijde verwarming.

Kind, kind zonder toekomst.

Wat jammer.

Zie je door de bomen het bos niet meer?

Ik ben het vergeten, we hebben ze allemaal omgehakt.

Weet je niet dat het moeilijk wordt om te behagen,

Stop het rotten voordat het bij je komt.

Hekken bouwen.

Sterke verdedigingen.

Houdt ze binnen of houdt het ons buiten?

Bruggen branden, terwijl stoelen van leren,

Zaai, zaai in gedachten velden zaden van twijfel.

Zie je niet dat het moeilijk wordt om te slapen?

Woelig en draaiend, geen moment rust.

Weet je niet wat je zaait is wat je oogst.

Verspilde minuut in een zee van apathie.

U probeert een betere manier van leven te rechtvaardigen.

Hoe meer dingen veranderen, hoe meer ze hetzelfde blijven.

Waarom kwantificeer je nog een tweesnijdend mes?

Moet je het spel vernietigen om te winnen?

De muren tussen ons worden steeds breder.

Oog om oog is niet de enige manier om te gaan.

Zie je niet dat er genoeg krankzinnigheid is?

Het leven zoals het is, is niet zoals het zou moeten zijn.

Je gaat liggen met honden, je wordt wakker met vlooien.

Je krabt aan de oppervlakte, niet de ziekte te behandelen.

Rechtvaardigen van de dingen die we doen om een ​​betere plek om te leven te maken.

Je kunt niet zowel mij als jou tevreden stellen.

Er is zoveel van je leven dat je moet geven.

Maar weet je de weg naar huis vanaf hier?

DEEL II

Tranen wellen op in reumatische ogen als ik me de tijd herinner,

Dat iedereen stil was, zielen werden verscheurd.

Hoor de stemmen opstijgen tegen een onzichtbare vijand,

Terreur in de hoofden en harten.

Rechtvaardig de acties, kan dit niet meer.

Als we reacties meten, als we altijd de score bijhouden.

Geven en nemen is voor ons verloren, we willen altijd meer en meer.

Je stelt de vraag 'Waarom ben ik hier en wie zijn zij?'

En 'Wat is er aan de hand?'

En 'Hoe konden we ons naar zo'n plek laten leiden?'

Wie heeft gelijk en wie heeft ongelijk?

Het is de manier waarop we leven en sterven in een constante staat van angst,

Het enige wat we doen is zwakte bedekken, geen traan laten.

En elk wakker moment dient alleen om ons te vertellen waarom,

Er is hier geen tweede kans.

Je komt tot het besef dat er meer in het leven is dan dit.

Een kom met aarde die rond een verre zon draait.

Dat alles wat er gebeurt, gebeurt met een reden,

En niet een speling van het lot of een kosmische dobbelsteen.

Dus nu is het tijd om de sfeer van liefde diep in te ademen,

En voel de warmte om je heen, en begin naar boven te kijken,

De horizon van de vele angsten en twijfels die een open geest vertroebelen.

DEEL III

De muren tussen ons instorten.

Broeder, mijn broer, de kinderen hebben de sleutel.

Eindelijk zien waar we moeten zijn.

Sta samen, een groter lot.

Nu weet je dat je het niet allemaal gratis krijgt.

Zal het je nemen, je verheffen, je opnieuw opwekken.

Het is niet nodig om een ​​betere manier van leven te rechtvaardigen.

Hoe meer we veranderen, hoe meer we beseffen,

Het is tijd om het verlangen diep van binnen te bevredigen.

En ken de betekenis van het offer.

door Vagner «Sieg"Saraiva