Una guerra fredda - Le Luci Della Centrale Elettrica

E gli strascichi delle nostre ombre lunghe

Come tutta via XX Settembre

Avevi ancora le tue nausee

E noi respiravamo forte con le transenne tra le costole

Che il nostro ridere fa male al presidente

Mi parlavi di risorse limitate, della tua pelle rovinata

Di eclissi per non rivederci

Che a forza di ferirci siamo diventati consanguinei

E dici questa città non ci morirà tra le braccia

E dici questa città non ci morirà tra le braccia

E gli strascichi delle nostre ombre lunghe

Come tutta via venti settembre

Non c'è un cazzo da piangere

Spareremo dei forse da tutte le finestre

Venderemo le nostre ore a 6 euro

Lasceremo delle scie elettroniche

E di notte le esalazioni di monossido di carbonio del nostro amore

E le cicatrici sui volti dei magrebini distrutti

Come dei paracarri, il ronzio del lavoro di tutti

Dei nostri tribunali aperti tutte le notti

Dei processi di tre anni sui letti dell’Ikea distrutti

Esplosi come le stazioni

Come quella sera che ti eri sciolta i capelli

Come le portiere sbattute che da lontano ti sembravano degli applausi

E posso darti degli altri nomi stupidi

Degli altri campi gelidi

E mi urli che il tuo cuore non è un bilocale da 300 euro al mese

Andremo a Roma a salvare le balene

E gli strascichi delle nostre ombre lunghe

Come tutta via XX Settembre

Vogliamo anche le rose delle stelle tra le costole

Tra le tue occhiaie azzurre, perché preferiamo perdere

Le luci di dicembre delle raffinerie di Ravenna

Perché è una guerra fredda

Perché è una guerra fredda

Gli altri sono svenuti sotto i portici

Sotto i nostri cieli indecifrabili

Altre eclissi per non rivederci

Che a forza di ferirci siamo diventati consanguinei

E dici questa città non ci morirà tra le braccia

E dici questa città non ci morirà tra le braccia

En de nasleep van onze lange schaduwen

Zoals de hele Via XX Settembre

Je had nog steeds je misselijkheid

En we ademden zwaar met de barrières tussen onze ribben

Dat ons lachen de president pijn doet

Je vertelde me over beperkte middelen, over je beschadigde huid

Van eclips om elkaar niet meer te zien

Dat door onszelf pijn te doen, we bloedverwant werden?

En je zegt dat deze stad niet zal sterven in onze armen

En je zegt dat deze stad niet zal sterven in onze armen

En de nasleep van onze lange schaduwen

Zoals allemaal weg twintig september

Er is geen shit om te huilen

We schieten misschien vanuit alle ramen

Wij verkopen onze uren voor 6 euro

We zullen elektronische sporen achterlaten

En 's nachts de koolmonoxidedampen van onze liefde

En de littekens op de gezichten van de vernietigde Noord-Afrikanen

Als paaltjes, het geroezemoes van ieders werk

Onze rechtbanken zijn elke avond open

Drie jaar durende proeven op de vernietigde Ikea-bedden

Ontploft zoals de stations

Zoals die nacht dat je je haar liet smelten

Zoals de dichtslaande deuren die van een afstand op applaus leken

En ik kan je nog wat andere stomme namen geven

Van de andere bevroren velden

En je schreeuwt tegen me dat je hart geen appartement met één slaapkamer is voor 300 euro per maand

We gaan naar Rome om de walvissen te redden

En de nasleep van onze lange schaduwen

Zoals de hele Via XX Settembre

We willen ook de rozen van de sterren tussen de ribben

Tussen je blauwe donkere kringen, omdat we liever verliezen

De decemberlichten van de Ravenna-raffinaderijen

Omdat het een koude oorlog is

Omdat het een koude oorlog is

De anderen vielen flauw onder de arcades

Onder onze niet te ontcijferen luchten

Meer verduisteringen om ons niet meer te zien

Dat door onszelf pijn te doen, we bloedverwant werden?

En je zegt dat deze stad niet zal sterven in onze armen

En je zegt dat deze stad niet zal sterven in onze armen