On the River - Tymee

차가운 수면 위로 비친 불빛들마저도

이 슬픈 강의 끝을 몰라 두려움에 떨어

다가오는 내 행복은 지금 어디쯤이려나

바라보는 내 눈시울만 뜨거워지는 한강

죽은 사람처럼 침대 위에 누워 있다가 일어나 세면대 앞에서 얼굴을 닦아

엄마가 곱게 접어둔 수건에 잠깐 얼굴을 파묻고 숨을 내쉬길 한참

모자 하나 눌러쓰고 밖으로 나가 목적지도 행선지도 없이 어디로 갈까

아무리 생각해도 여긴 너무 사람이 많아 힘들게 잡은 택시를 타고와 내린 한강

흐르는 강물은 아무런 말도 하지 않지 외로움과 괴로움 고통을 집어삼킨

깊이가 보이지 않는 한강이 무서운 걸까 도시의 불빛이 수면 위에서 몸을 떤다

난 찾을 수 없었어 인생의 정답 이 강물의 끝이 바다가 아닐까봐 겁나

나만의 신에게 딱 한 가지 묻고 싶었지 당신이 계신 곳엔 눈물 따윈 없는지

차가운 수면 위로 비친 불빛들마저도

이 슬픈 강의 끝을 몰라 두려움에 떨어

다가오는 내 행복은 지금 어디쯤이려나

바라보는 내 눈시울만 뜨거워지는 한강

늘 그렇듯이 돌아오는 발은 무겁고 이런 날 위로해 줄 수는 없지 아무것도

차마 누르지 못하는 친한 친구의 번호도 술 한잔 하자 하기엔 이미 너무 늦었고

돌아오는 길에 공사장 벽 구석 아이들이 놀다가 버린 인형을 그린 낙서

슬픈 얼굴 위에 흐릿한 말풍선 «사람들이 원래 그렇잖아 I’m not alone»

지금 내 처지가 딱 내릴 곳을 지나 지하철 한 구석에 버려진 우산이지만

종착역까지 가져간 버리지 못한 희망 언젠가 비가 내리면 다시 날 찾을 테니까

버티며 또 살아가겠지 나 그날까지 이젠 익숙해진 사람들의 손가락질

나를 괴롭히는 소리 없는 못과 망치 오늘도 돌아서는 믿음의 발끝을 꽉 잡지

다가오는 내 행복은 지금 어디쯤이려나

바라보는 내 눈시울만 뜨거워지는 한강

흘러가는 강물을 바라봐 하염없이 살아간다는 건 언젠가부터 벌칙

벼랑 끝에 걸친 채로 버티는 거지 너의 손을 잡기에는 턱없이 멀지

내가 기다리는 행복은 지금 어디쯤일까 혹시 날 못보고 지나쳐버린 건 아닐까

오늘따라 유난히도 어둡고 길고 긴 밤 차가운 한강위에서 눈물을 삼킨다

차가운 수면 위로 비친 불빛들마저도

이 슬픈 강의 끝을 몰라 두려움에 떨어

다가오는 내 행복은 지금 어디쯤이려나

바라보는 내 눈시울만 뜨거워지는 한강

Zelfs de lichten op het koude water

Ik val in angst zonder het einde van deze trieste rivier te kennen

Waar is nu mijn komende geluk?

De Han-rivier waar ik alleen maar tranen van krijg als ik ernaar kijk

Als een dode op bed liggen, opstaan ​​en je gezicht afvegen voor de gootsteen

Een tijdje begroef ik mijn gezicht in de handdoek die mijn moeder netjes had opgevouwen en liet me ademen.

Hoed opzetten en uitgaan, waar ga ik heen zonder bestemming of bestemming?

Hoeveel ik er ook over nadenk, er zijn te veel mensen hier, dus ik nam een ​​taxi. Ik deed het moeilijk en stapte van de Han-rivier af.

De stromende rivier zegt niets

Is de onzichtbare Han-rivier eng?De stadslichten trillen op het wateroppervlak

Ik kon het antwoord op het leven niet vinden, ik ben bang dat het einde van deze rivier de zee zou kunnen zijn

Ik wilde mijn god vragen of er geen tranen in jouw plaats zijn

Zelfs de lichten op het koude water

Ik val in angst zonder het einde van deze trieste rivier te kennen

Waar is nu mijn komende geluk?

De Han-rivier waar ik alleen maar tranen van krijg als ik ernaar kijk

Zoals altijd zijn de voeten op de terugweg zwaar en niets kan me zo troosten

Het is al te laat om iets te drinken met het nummer van een goede vriend die ik niet eens kan indrukken.

Op weg naar huis graffiti met poppen die door kinderen zijn weggegooid in de hoek van de muur van een bouwplaats

Wazig tekstballonnetje over een droevig gezicht «Zo zijn mensen, ik ben niet alleen»

Het is een paraplu gedumpt in de hoek van de metro voorbij de plaats waar mijn situatie nu is

De hoop die ik niet kon weggooien die me naar het eindstation bracht, want op een dag als het regent, zul je me weer vinden

Ik zal volharden en weer leven

De stille spijkers en hamers die me kwellen Houd vast aan de tenen van het geloof dat zich vandaag omdraait

Waar is nu mijn komende geluk?

De Han-rivier waar ik alleen maar tranen van krijg als ik ernaar kijk

Kijk naar de stromende rivier, eindeloos leven is een straf van op een dag

Staande op de rand van een klif, te ver om je hand vast te houden

Waar is het geluk waar ik nu op wacht

Op een bijzonder donkere en lange nacht vandaag, op de koude Han-rivier, slik ik mijn tranen in

Zelfs de lichten op het koude water

Ik val in angst zonder het einde van deze trieste rivier te kennen

Waar is nu mijn komende geluk?

De Han-rivier waar ik alleen maar tranen van krijg als ik ernaar kijk