Восени - ТНМК

З ними те, чого не буде: сіли, побалакали, поплакали.

Тоді між хмарами у небі ще були сині плями.

Так буває восени.

Знаєш, хтось у голові моїй ріже дірку.

Звідти пустить кіноплівку — чорно-білим

по живому:

На, пригадуй, як буває восени.

В тумані вчора бачив вранці сірі башти, знаєш, з них очима вікна.

Іноді зненацька страшно,

Ніби шось важливе дуже вчора я програв в азарті, їду ось тепер в плацкарті туди,

де буду довго…

Приспів:

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Восени скрізь жовте.

Сині плями позникали, я питав: Куди?

Коли?

Чі є на цьому

дні корали?

Шось відповіло: нє-а.

Шось посміхнулось криво, я відчув, що все даремно,

що все мимо.

Пішла злива.

Как-как-кап-кап.

Як сльози із очей Марусі, мокрі люди в однині.

Може, плачуть.

Може, ні.

Немов бабусі шорхають додому, як в ніч, зникають з неба плями сині.

Знаєш, так буває…

Зробивши сальто, листя вниз стрибало, як у цирку люди.

Йшли дощі,

як під копірку.

Та, як зірки вранці рано, все, жовтіючи, зникало.

Тим часом десь у небі мої

хмари плями сірі знов плясали в однині.

Приспів:

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Далі все мовчало довго.

Трохи змерз я.

Був ранок сивий

Та новим асфальтом білим (що ж робити?) пішов додому

Я та сніг не розуміли: Сталось що?

Навіщо?

Чому?

Що я питав так довго вчора…

У мікрофона.

У мікрофона.

У мікрофона…

Приспів:

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Тепер я знаю, як буває восени, я питав, може чув хто, може, ні.

Met hen, wat niet zal gebeuren: ging zitten, babbelde, huilde.

Toen waren er nog blauwe vlekken tussen de wolken in de lucht.

Dit is wat er gebeurt in de herfst.

Weet je, iemand snijdt een gat in mijn hoofd.

Van daaruit zal hij een film spelen - zwart-wit

live:

Kom op, onthoud hoe het is in de herfst.

In de mist gisterochtend zag ik grijze torens, je weet wel, met hun ogen uit het raam.

Soms is het ineens eng,

Alsof gisteren iets heel belangrijks was, verloor ik in passie, ik ga er nu heen in een stoel,

waar zal ik voor een lange tijd zijn...

Refrein:

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

De herfst is overal geel.

Er verschenen blauwe vlekken, ik vroeg: Waar?

Wanneer?

zit erop

koraal dagen?

Shos antwoordde: nee.

Shos glimlachte scheef, ik voelde dat alles tevergeefs was,

dat is allemaal voorbij.

Er viel een stortbui.

Hoe-hoe-cap-cap.

Als tranen uit Marusya's ogen, natte mensen in het enkelvoud.

Misschien huilen ze.

Misschien niet.

Alsof grootmoeders naar huis ritselen, als in de nacht verdwijnen blauwe vlekken uit de lucht.

Weet je, het gebeurt...

Na salto's sprongen de bladeren naar beneden als mensen in een circus.

Het regende,

als kopieerapparaat.

Maar, net als de sterren in de vroege ochtend, verdween alles, geel wordend.

Ondertussen, ergens in de lucht de mijne

wolken van grijze vlekken dansten weer in het enkelvoud.

Refrein:

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

Toen was alles een hele tijd stil.

Ik bevroor een beetje.

Het was een grijze ochtend

Maar met nieuw wit asfalt (wat te doen?) ging ik naar huis

Ik en de sneeuw begrepen niet: wat is er gebeurd?

Waarom?

Waarom?

Waar ik gisteren zo lang om vroeg...

Bij de microfoon.

Bij de microfoon.

Bij de microfoon…

Refrein:

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.

Nu weet ik hoe het is in de herfst, vroeg ik, misschien heeft iemand het gehoord, misschien ook niet.