Refuge - Tim Dup

Dévêtu de mes habitudes, être un enfant à nouveau

À genou sur les chemins rudes, des cailloux en cadeau

Être seul et libre, là-bas l’horizon ne ment plus

Et je me tiens en équilibre, sur le fil de l’inconnu

Je suis prêt à la découverte, et j’ai accepté de mourir

J’ai accepté pour mieux renaître dans cet air brûlant que j’inspire

J’ai fait mon lit dans l’herbe verte, et le vent qui vient me bercer

Le ciel comme une fenêtre ouverte, avec plus personne à prier

Je tombe les genoux au sol, mais les yeux rivés vers le ciel

J’y vois des rêves et des visages, je veux m’y perdre sur les plages

Ne plus retrouver mon chemin, et le chercher sans hâte

À la croisée des cèdres et des pins, bulle de bonheur que l’on éclate

Tomber des cascades endormies, boire l’eau aux sources des glaciers

S'étendre la nuit, et s'éveiller dans la rosée

Rire avec des gens, que l’on a jamais vu

Et se gorger d’histoire, à la lueur des rues

Parler du mauvais temps, du ciel d’ombre et de mirages

Nuées fantomatiques, que sont nos vies en cages

Alors à minuit on s'éclipse, quand les gens bien sont endormis

Pour fuir la valse des ellipses qui prennent nos cœurs en sursit

J’ai parcouru le monde, pour trouver des voix qui me répondent

M'échapper des mégapoles, poursuivi par Interpole

Pour avoir rêvé d'échapper, aux courants, aux marées

Aux cercles vicieux de l’oubli, à la pénombre des matins gris

Sur les plages de sable noir, de Vic à Syracuse

J’ai forgé ma mémoire, j’ai cherché un refuge

Mais j’ai senti qu’il n’y avait, là-bas que la solitude

Alors je suis rentré et j’ai repris mes habitudes

Ontdaan van mijn manieren, wees weer een kind

Knielend op de ruige paden, kiezelstenen als een geschenk

Om alleen en vrij te zijn, daarginds ligt de horizon niet meer

En ik sta in balans, aan de rand van het onbekende

Ik ben klaar om ontdekt te worden, en ik heb ermee ingestemd om te sterven

Ik accepteerde om beter herboren te worden in deze brandende lucht die ik inadem

Ik heb mijn bed opgemaakt in het groene gras, en de wind die komt om me te wiegen

De lucht als een open raam, met niemand meer om te bidden

Ik val op mijn knieën, maar mijn ogen zijn gericht op de lucht

Ik zie daar dromen en gezichten, ik wil verdwalen op de stranden

Nooit meer mijn weg vinden en er zonder haast naar zoeken

Op het kruispunt van ceders en dennen, bel van geluk dat we barsten

Val uit slapende watervallen, drink water uit gletsjerbronnen

Ga 's nachts liggen en word wakker in de dauw

Lach met mensen die we nog nooit hebben gezien

En geniet van de geschiedenis, bij het licht van de straten

Over slecht weer, donkere luchten en luchtspiegelingen gesproken

Spookwolken, wat zijn onze levens in kooien

Dus om middernacht glippen we weg, als de goede mensen slapen

Om de wals van ellipsen te ontvluchten die ons hart in geleende tijd nemen

Ik heb de wereld rondgereisd om stemmen te vinden die mij antwoorden

Ontsnap uit de megasteden, achtervolgd door Interpole

Om te hebben gedroomd om te ontsnappen, van de stroming, van de getijden

In de vicieuze cirkels van vergetelheid, in de schemering van grijze ochtenden

Op zwarte zandstranden van Vic tot Syracuse

Ik vervalste mijn geheugen, ik zocht mijn toevlucht

Maar ik voelde dat er alleen eenzaamheid was

Dus ik kwam thuis en keerde terug naar mijn oude gewoonten