Paradoxe - Tim Dup

J’suis l’hypothèse, l'équation

La réponse et la question

J’suis la joie, le bonheur

Le triste et la douleur

J’suis la haine et l’amour

La fatigue et l’envie

J’suis le vide et la foule

La passion, le mépris

J’suis l’paradoxe, l’antithèse, le singulier

J’suis l’schizophrène, l’inconnu et la complexité

J’suis l’paradigme qui sans cesse dans cette société

Doit faire des pieds et des mains pour se réinventer

Le souffle court, les yeux embués de larmes, en apoplexie

A sillonner l’asphalte, brûlant au soleil de midi

Je me cherche et te cherche dans les rues les écouteurs vissés sur les oreilles

Paumé dans ce maquis urbain, où la voûte céleste s'élève

Et les notes mortes d’un vieux gospel

Résonnent, s'époumonent, me parviennent

Des murs d’un vieux disquaire Place de Clichy

Et au travers des fenêtres d’un immeuble Haussmannien

J’aperçois ton corps nu et indécis

Et puis la nuit tombe alors le ciel s'émerveille

Et les lumières plongent vers la ville vermeille

Aux bras d’une riche et belle demoiselle

Dans un élan d’amour je me prosterne

Devant la devanture d’un kebab

Un complet du chef, s’il vous plaît, j’ai la dalle

J’suis la prénotion, le cliché

La promotion du préjugé

J’suis l’Parisien, Télérama

Le Coran et la Thora

J’suis l’athéisme et la foi

Le rap et la bossanova

J’suis la couleur, la fadeur

Le noir, le blanc

J’suis l’plombier, le facteur

J’suis la pute et puis la paon

Je suis tout, je n’suis rien

Je suis tout, je n’suis rien

J’suis l’paradoxe, l’antithèse, le singulier

J’suis l’schizophrène, l’inconnu et la complexité

J’suis l’paradigme qui sans cesse dans cette société

Doit faire des pieds et des mains pour se réinventer

Alors nos corps sereins et endormis

Drapés dans les lueurs de l’aube

Murmurent encore un peu à la nuit

Que tout sera beau

Alors nos corps sereins et endormis

Drapés dans les lueurs de l’aube

Murmurent encore un peu à la nuit

Que tout sera beau, quand viendra le jour

Quand viendra le jour

Quand viendra le jour, jour

Ik ben de hypothese, de vergelijking

Het antwoord en de vraag

Ik ben vreugde, geluk

Het verdriet en de pijn

Ik ben haat en liefde

Vermoeidheid en afgunst

Ik ben de leegte en de menigte

passie, minachting

Ik ben de paradox, de antithese, het enkelvoud

Ik ben de schizofreen, het onbekende en de complexiteit

Ik ben het paradigma dat constant in deze samenleving

Moeten hun best doen om zichzelf opnieuw uit te vinden?

Kortademigheid, ogen gevuld met tranen, in apoplexie

Cruisen op het asfalt, brandend in de middagzon

Ik zoek mezelf en jou op straat, koptelefoon op de oren geschroefd

Verdwaald in dit stedelijke maquis, waar het hemelgewelf oprijst

En de dode tonen van een oud evangelie

Bel, bel, bereik mij

Muren van een oude platenzaak Place de Clichy

En door de ramen van een Haussmann-gebouw

Ik zie je naakte en onbesliste lichaam

En dan valt de nacht, zodat de lucht zich verwondert

En de lichten dalen af ​​naar de karmozijnrode stad

In de armen van een rijke en mooie dame

In een golf van liefde buig ik neer

Voor een kebabzaak?

Een kokskostuum, alsjeblieft, ik heb de plaat

Ik ben het vooroordeel, het cliché

Vooroordelen bevorderen

Ik ben de Parijzenaar, Télérama

De Koran en de Torah

Ik ben atheïsme en geloof

Rap en Bossanova

Ik ben de kleur, de zachtheid

De zwarte, de witte

Ik ben de loodgieter, de postbode

Ik ben de hoer en dan de pauw

Ik ben alles, ik ben niets

Ik ben alles, ik ben niets

Ik ben de paradox, de antithese, het enkelvoud

Ik ben de schizofreen, het onbekende en de complexiteit

Ik ben het paradigma dat constant in deze samenleving

Moeten hun best doen om zichzelf opnieuw uit te vinden?

Dus onze lichamen zijn sereen en slapend

Gedrapeerd in het licht van de dageraad

Fluister nog steeds een beetje 's nachts

Dat alles mooi zal zijn

Dus onze lichamen zijn sereen en slapend

Gedrapeerd in het licht van de dageraad

Fluister nog steeds een beetje 's nachts

Dat alles mooi zal zijn, als de dag komt

Wanneer de dag komt

Als de dag komt, dag