Mount Marilyn - Tiamat

The threne my love that opens now

In cattle blood of aery brow

Con that life’s a dream not to affy

As embodied matter love will die

You twinkle still in argentine

When i palmy dout the rapid din

To force the mure, the pain i hide

As you’re not longer by my side

Mazed i helmed this crater deem

Stranger than a stranger seems

Wished to shroud the sortance leer

And yarely wink the eyes of fear

Splay the moon that foolish be

And let the sunshine ravin me

Beyond the love i do behold

A ken i saw, a fane of gold

I’d peize in pounds our insane blend

And phantom laid a smile i send

Eke an ounce of purple fire

And fairy eyes no longer twire

Would fain to stalk the colour fields

But tickle I shall stark lonely yield

Merely in drowning water clay

As anguish wears but shades of grey

To retain the chains of elder squire

I’d prune the funeral skies denier

Once in awhile he still appeals

To remind you all it’s still for real

(breathing smoke and fire)

But the face of evil that haunted us

Was never ever present thus

The cupid rainbow ties an orb

In which every demon shall absorb

(do you think i care?

Do you really think i care?)

De drie mijn liefde die nu opengaat

In runderbloed van aery brow

Con dat het leven een droom is om niet te bezweren

Als belichaamde materie zal liefde sterven

Je fonkelt nog steeds in Argentinië

Wanneer ik de snelle din uitdoe

Om de muze te forceren, de pijn die ik verberg

Omdat je niet langer aan mijn zijde staat

Mazed ik heb deze krater geoordeeld

Vreemder dan een vreemdeling lijkt

Wilde de sortance leer omhullen

En knipoog met de ogen van angst

Verspreid de maan die dwaas is

En laat de zon me verscheuren

Voorbij de liefde die ik zie, zie

Een ken ik zag, een fan van goud

Ik zou peize in ponden onze krankzinnige blend

En fantoom legde een glimlach die ik stuur

Eke een ons paars vuur

En feeënogen kronkelen niet meer

Zou graag de kleurvelden willen stalken

Maar kietel ik zal grimmige eenzame opbrengst

Alleen in verdrinkende klei

Zoals angst draagt, maar grijstinten

Om de kettingen van de oudere schildknaap te behouden

Ik zou de begrafenishemel snoeien denier

Af en toe gaat hij nog in beroep

Om je eraan te herinneren dat het nog steeds echt is

(rook en vuur inademen)

Maar het gezicht van het kwaad dat ons achtervolgde

Was dus nooit aanwezig

De cupido-regenboog bindt een bol

Waarin elke demon zal absorberen

(denk je dat het me iets kan schelen?

Denk je echt dat het me iets kan schelen?)