The Rift - Thine

Greater things which helped us cling to life

have long since passed, rendered numb devoid of meaning

When it severs, can we ever realyy comprehend

how undone we are, dissolving through those aminous skies

to where it all blacked out as your ghosts were cauterised

deep, consuming seas — & I was struggling to pretend

So when you’re found, will you take a bow for causing all of this?

You know you let us down, & now we’re caught

Caught in a rift

The words were worn as the days grew long

Clearly we lost our way, with the scars forever deepening,

carving apathy, to a closure I lament

Through winter blooms a golden hell

& then you dug your grave because you thought the grass was greener there

without reasoning, & I know you won’t relent

Grotere dingen die ons hielpen om aan het leven vast te houden

zijn allang voorbij, verdoofd zonder betekenis

Wanneer het verbreekt, kunnen we het ooit echt begrijpen

hoe ongedaan we zijn, oplossend door die onheilspellende luchten

waar het allemaal verduisterde toen je geesten werden dichtgeschroeid

diepe, verterende zeeën - en ik had moeite om te doen alsof

Dus als je gevonden wordt, maak je dan een buiging voor het veroorzaken van dit alles?

Je weet dat je ons in de steek hebt gelaten, en nu zijn we betrapt

Gevangen in een kloof

De woorden werden gedragen naarmate de dagen langer werden

Het is duidelijk dat we de weg kwijt zijn, met de littekens die voor altijd dieper worden,

apathie snijden, tot een einde klaag ik

Door de winter bloeit een gouden hel

& toen groef je je graf omdat je dacht dat het gras daar groener was

zonder reden, en ik weet dat je niet zult toegeven