Mercy - The Ghost Inside

There’s a hurricane raging inside me

The second wave is right there behind me

Don’t leave me alone, as this fire burns whole

Before there’s nothing left to atone

Breathe new life into me

Send waves to crash right through me

I wear the perfect disguise, right behind my eyes

Its got me coming undone

My facade made of stone

I’m deep beneath now, I need to let go

This life has taken it’s toll

I can’t be myself pleasing everyone else.

No!

First one up in line when there is hell to pay

Filthy hands that never wash away

This is one time I won’t be subjective

I need to see things from a brand new perspective

Because I’m coming undone

My facade made of stone

I’m deep beneath, now I need to let go

This life has taken it’s toll

I can’t be myself pleasing everyone else.

No!

I’d like to think I’d never cave in

A vicious battle I may never win

And I’d like to think I’ll come out stronger

Life’s swinging hard but I’m swinging harder

For whom the bell tolls

«I have an inheritance from my father, it’s the moon and the sun

And although that I roam all over the world, the spending’s never done.»

My facade made of stone

I’m deep beneath, now I need to let go

This life has taken it’s toll

I can’t be myself pleasing everyone else.

No!

Er woedt een orkaan in mij

De tweede golf is daar achter me

Laat me niet alleen, want dit vuur brandt heel

Voordat er niets meer te goedmaken is

Blaas mij nieuw leven in

Stuur golven om door me heen te crashen

Ik draag de perfecte vermomming, recht achter mijn ogen

Het heeft me ongedaan gemaakt

Mijn gevel van steen

Ik zit er nu diep onder, ik moet loslaten

Dit leven heeft zijn tol geëist

Ik kan niet mezelf zijn om iedereen een plezier te doen.

Nee!

Als eerste in de rij als er een hel is om te betalen

Vuile handen die nooit wegwassen

Dit is een keer dat ik niet subjectief ben

Ik moet dingen vanuit een geheel nieuw perspectief bekijken

Want ik kom ongedaan gemaakt

Mijn gevel van steen

Ik zit er diep onder, nu moet ik loslaten

Dit leven heeft zijn tol geëist

Ik kan niet mezelf zijn om iedereen een plezier te doen.

Nee!

Ik zou graag denken dat ik nooit zou toegeven

Een wrede strijd die ik misschien nooit zal winnen

En ik denk dat ik er sterker uit zal komen

Het leven swingt hard, maar ik swing harder

Voor wie de klok luidt

«Ik heb een erfenis van mijn vader, het zijn de maan en de zon

En hoewel ik over de hele wereld zwerf, zijn de uitgaven nooit gedaan.»

Mijn gevel van steen

Ik zit er diep onder, nu moet ik loslaten

Dit leven heeft zijn tol geëist

Ik kan niet mezelf zijn om iedereen een plezier te doen.

Nee!