Dandelion - The Black Atlantic

Now she walks the land

The heart of which she always belonged to

On the back ways

Finding wild flowers and stones

For a wise woman’s treasury

She set free to the wind

When the clock of her memory dispersed

Into uncountable incomprehensible time capsules

Film rearranged on the reel

In her eyes, I would always be four years old

My Dandelion

Nu loopt ze over het land

Het hart waartoe ze altijd behoorde

Op de achterkant manieren

Wilde bloemen en stenen zoeken

Voor de schatkamer van een wijze vrouw

Ze liet de wind los

Toen de klok van haar geheugen uiteenviel

In ontelbare onbegrijpelijke tijdcapsules

Film opnieuw gerangschikt op de spoel

In haar ogen zou ik altijd vier jaar oud zijn

Mijn paardebloem