Pause - Téko, Charly Efe

Una mujer me odia triste

Al fondo de la casa, lágrimas

Qué amargo el amor ciego etéreo

Las putas habitaciones separadas

Tuve las ideas del siglo

Haciendo guardia por tu cama

Estoy lleno de vacíos

La cruda luz del alba anestesiada

Farlopa y rabia

Pablo es como yo, yo soy como Pablo

Es por eso que una canción de Silvio

Acaba mis frases cuando hablo

El techo huele a semen

El semen imposible se dispersa

Sudando las nostalgias indispuestas

Que me acechan en la niebla

Dejo en tus maletas mi recuerdo

En las líneas de tus manos mi equilibrio

Estoy sobrio pero el hijo de la nada

Está chafando vidrios

Hay amores subastados al tiempo

Bailando en el abismo

Quédate el amor…

Pero devuélveme mis discos

Si la muerte viene a visitarme

Y mi vida entera pasa por mi mente

Cuando aparezcas pienso darle al pause

Quiero que tu imagen me acompañe para siempre

Si te vienen, de mi parte

No les hagas caso ya sabes que todos mienten

Estoy preparado para el desastre, aunque

Hay días que morir no es suficiente

Ayer vine a recoger mis cosas

Los libros, recuerdos y la ropa

La camiseta de aquel concierto

En el que yo lloraba y tú robabas farlopa

Es cierto, vivimos la canción de Quique

Fuimos kamikazes pero todo se fue a pique

Hoy ya nunca contestas mis llamadas

Mis lágrimas bañadas en salitre

De alguna manera tendré que olvidarte

Tengo que olvidarte de alguna manera

De alguna manera tendré que olvidarte

Tengo que olvidarte de alguna manera

De alguna manera tendré que olvidarte

Tengo que olvidarte de alguna manera

De alguna manera tendré que olvidarte

Tengo que olvidarte de alguna manera

De alguna manera tendré que olvidarte

Tengo que olvidarte de alguna manera

Een vrouw haat me verdrietig

Aan de achterkant van het huis, tranen

Hoe bitter is de etherische blinde liefde

De verdomde aparte kamers

Ik had de ideeën van de eeuw

Op wacht bij je bed

Ik zit vol leeggoed

Het harde licht van de dageraad verdoofd

Farlopa en woede

Pablo is zoals ik, ik ben zoals Pablo

Daarom een ​​liedje van Silvio

maak mijn zinnen af ​​als ik spreek

Het plafond ruikt naar sperma

Het onmogelijke sperma verspreidt zich

zweten de onwillige nostalgie

Dat achtervolgt me in de mist

Ik laat mijn geheugen achter in je koffers

In de lijnen van je handen mijn evenwicht

Ik ben nuchter, maar de zoon van niets

Hij slaat glas kapot

Er worden liefdes op tijd geveild

dansen in de afgrond

Blijf de liefde...

Maar geef me mijn dossiers terug

Als de dood mij komt bezoeken

En mijn hele leven gaat door mijn hoofd

Als je komt opdagen, ga ik op pauze

Ik wil dat je beeld me voor altijd vergezelt

Als ze naar jou komen, van mij

Luister niet naar ze, je weet al dat ze allemaal liegen

Ik ben echter voorbereid op een ramp

Er zijn dagen dat doodgaan niet genoeg is

Gisteren kwam ik mijn spullen ophalen

Boeken, souvenirs en kleding

Het t-shirt van dat concert

Waarin ik huilde en jij farlopa stal

Het is waar, we leven het lied van Quique

We waren kamikazes maar alles ging ten onder

Vandaag beantwoord je mijn telefoontjes nooit meer

Mijn tranen baadden in salpeter

Op de een of andere manier zal ik je moeten vergeten

Ik moet je op de een of andere manier vergeten

Op de een of andere manier zal ik je moeten vergeten

Ik moet je op de een of andere manier vergeten

Op de een of andere manier zal ik je moeten vergeten

Ik moet je op de een of andere manier vergeten

Op de een of andere manier zal ik je moeten vergeten

Ik moet je op de een of andere manier vergeten

Op de een of andere manier zal ik je moeten vergeten

Ik moet je op de een of andere manier vergeten