Midsummer Classic - Sundowner

I cut corners on the carpets now.

I danced quarters on the windowsill.

The summer left me to a different fate.

This drastic urge will take some time to find its weight.

I run head on into traffic in the afternoon.

I log the longest miles alone at night inside my room.

Where all directions lead right back to me;

all my ambitions swim like driftwood through

my dark sea of sleep.

And it’ll take some time but the dawn will come,

yeah the tide will rise.

Her eyes swelled up in the bars of soft lights.

I drank and

watched her laugh and then we sang out loud in the dying

streets.

And I was so drunk my heart floated

like a feather in the breeze.

I got so high off all the blinking lights,

the colors painted in the night.

Midsummer Classic blue and gold-

Our City casts it’s shadow.

The kettle boil heads for a roll.

Sundowning’s never getting old.

And underneath this crooked moon

I can smell the night begin to bloom,

the northern wind will change again

and my geography will bend back and forth

across the map until I reach the end.

And it’ll take some time.

But the dawn will come-

yeah the tide will rise.

Ik snijd nu hoeken op de tapijten.

Ik danste kwartjes op de vensterbank.

De zomer heeft me aan een ander lot overgelaten.

Deze drastische drang zal enige tijd duren om zijn gewicht te vinden.

Ik loop 's middags tegen het verkeer aan.

Ik log de langste kilometers alleen 's nachts in mijn kamer.

Waar alle richtingen rechtstreeks naar mij leiden;

al mijn ambities zwemmen erdoorheen als drijfhout

mijn donkere zee van slaap.

En het zal even duren, maar de dageraad zal komen,

ja het tij zal stijgen.

Haar ogen zwollen op in de tralies van zacht licht.

ik dronk en

zag haar lachen en toen zongen we hardop in de stervende

straten.

En ik was zo dronken dat mijn hart dreef

als een veer in de wind.

Ik werd zo high van alle knipperende lampjes,

de kleuren geschilderd in de nacht.

Midzomer Klassiek blauw en goud-

Onze stad werpt zijn schaduw.

De waterkoker kookt voor een broodje.

Sundowning verveelt nooit.

En onder deze scheve maan

Ik kan ruiken dat de nacht begint te bloeien,

de noordenwind gaat weer veranderen

en mijn geografie zal heen en weer buigen

over de kaart tot ik het einde bereik.

En het zal even duren.

Maar de dageraad zal komen-

ja het tij zal stijgen.