Prometheus - Stilbruch

Bedecke Deinen Himmel Zeus und übe knabengleich

An Eichen Dich und Bergeshöhen, soweit das Auge reicht!

Musst mir meine Erde doch ruhig lassen stehen

Und meine Hütte, die Du nicht gebaut, die nur mir anvertraut!

Als ich ein kleiner Junge war, nicht wusste aus noch ein

Da kehrte noch zur Sonne ich meines Auges Schein

Zu hören meine Klage ein Ohr ein Herz wie meines

Doch kein Hauch eines Erbarmen keine Regung des Seins

Wer half mir wider der Titanen Übermut

Von Tod und Sklaverei?

Tatst Du nicht alles selbst

Du heilig glühend Herz?

Ich kenne nichts ärmeres als Euch Götter!

Hast Du die Schmerzen gelindert, je des Beladenen?

Hast Du die Tränen gestillet, je des Geängstigten?

Hat nicht mich zum Mann geschmiedet die allmächtige Zeit

Und das ewige Schicksal — Deine, meine Herren?

Hier sitz ich forme Menschen nach meinem Bild

Ein Geschlecht, das mir gleich sei nach meinem Bild

Zu leiden, zu weinen, genießen und freuen

Und Dich nicht zu achten, wie ich!

Bedek je lucht Zeus en oefen als een jongen

Op eiken en berghoogten zover het oog reikt!

Je moet mijn aarde stil laten staan

En mijn hut, die je niet hebt gebouwd, die je alleen aan mij toevertrouwt!

Toen ik een kleine jongen was, kende ik geen ander

Toen richtte ik het licht van mijn ogen op de zon

Om mijn klacht te horen, een oor, een hart zoals het mijne

Maar geen adem van genade, geen beroering van zijn

Die me hielp tegen de arrogantie van de Titanen

Van dood en slavernij?

Doet u niet alles zelf?

Jij heilig gloeiend hart?

Ik ken niets armer dan jullie goden!

Heb je de pijn van elke last verlicht?

Heb je de tranen van elke bange geblust?

Almachtige tijd heeft me niet tot een man gesmeed

En eeuwige bestemming - De jouwe, heren?

Hier zit ik mensen te vormen naar mijn beeld

Een generatie om te zijn zoals ik naar mijn beeld

Om te lijden, om te huilen, om te genieten en om je te verheugen

En je niet respecteren zoals ik!