Rifletti e rimandi - Stella Maris

Vengo a prenderti alle tre

Ci vediamo fuori alla stazione

Eccitato a bestia più di te

Che mi guardi labbra e pantaloni

Nei milioni di milioni di cretini

Che si affrettano e rincorrono la vita con l’iPhone

Dico che guardando i militari

Viene voglia di convincerli a sparare a quei vigliacchi del governo

E che lungo inverno è stato con il portafoglio vuoto

La mia italianità

È come latte dentro ad un motore

Che non parte mai e impiega ore

A riconoscere anche casa sua

Tutto quello che mi dai

Rotolando mi colpisce

Una valanga che finisce a valle della piatte e beige vita mia

Che alla fine grida forte e maledice quei vigliacchi del governo

E che lungo inverno è stato con il portafoglio vuoto

Ma d’altronde non ho fame, mi alimento col caffè

Almeno tu risplendi

Nella luce che rifletti e che rimandi

Ti riaccompagno alle due

Consumate ventitré ore

Con lo stomaco che duole

Per il peso dell’amara verità

Ché nel tempo che viviamo

Tutto accade e fa male agli occhi

E che in realtà noi non ci amiamo

E che nulla dura in eterno

E che lungo inverno è stato con il portafoglio vuoto

Ma d’altronde non ho fame, mi alimento col caffè

Almeno tu risplendi

Nella luce che rifletti e che rimandi

Almeno tu circondi

Tutte quelle traiettorie che diffondi

Ik kom je om drie uur ophalen

Ik zie je buiten het station

Opgewonden om meer te beesten dan jij

Dat je naar mijn lippen en broek kijkt

In de miljoenen miljoenen idioten

Degenen die zich haasten en het leven najagen met de iPhone

Ik zeg dat door naar het leger te kijken

Het zorgt ervoor dat je ze wilt overtuigen om die lafaards van de overheid neer te schieten

En wat een lange winter is het geweest met een lege portemonnee

Mijn Italianiteit

Het is als melk in een motor

Die nooit weggaat en er uren over doet

Om ook zijn huis te herkennen

Alles wat je me geeft

Rollend raakt het me

Een lawine die stroomafwaarts van het vlakke en beige vita mia eindigt

Die uiteindelijk hardop roept en die lafaards van de regering vervloekt

En wat een lange winter is het geweest met een lege portemonnee

Maar aan de andere kant heb ik geen honger, ik voed me met koffie

Jij schittert tenminste

In het licht dat je reflecteert en uitstelt

Ik breng je om twee uur terug

Drieëntwintig uur verbruikt

Met een maag die pijn doet

Voor het gewicht van de bittere waarheid

Want in de tijd waarin we leven

Er gebeurt van alles en het doet pijn aan de ogen

En dat we eigenlijk niet van elkaar houden

En dat niets eeuwig duurt

En wat een lange winter is het geweest met een lege portemonnee

Maar aan de andere kant heb ik geen honger, ik voed me met koffie

Jij schittert tenminste

In het licht dat je reflecteert en uitstelt

Je omringt tenminste

Al die trajecten die je verspreidt