Спарринг - Скептик

А мой мир — это ринг, углы, канаты, капа.

Сбоку удар в челюсть и панч попал надо как так-то.

Как бесконечный спарринг с тем, кто был на голову выше.

Это full контакт, все чаще поддтекает крыша.

О Господи!

Мы вспоминаем о Тебе только в суе,

Когда мы по уши в дерьме, и как на углях танцуя.

God bless, это как лес рук, все канут на дно —

Толкая в спину и затылок, ведь толпе все равно, не так ли?

Да, так!

Сегодня он, завтра нет.

Аплодисменты не смолкают, но меняется мем.

И снова плохо все, депрессия, кома и тлен,

Но иначе, как когда смотрел на все лишь с колен.

И только да, нам также больно, абсолютно как вам.

Но все мы гордо ту, т играем роль без пап и без мам.

Скромно молчим, откуда вдруг на карту капает сумма,

Глазея завистью на тех, кто частый гость шоурума.

Вот это тру, мэн!

Это круто, мэн, — и девочки тают,

Как лёд в стакане с вискарем, лёд априори фатален.

И как на выпуском, лет пять спустя: «Как ты, нормально?»

Спрятав глаза, только б не поняла, уходим дворами.

Припев:

Это была бы очень грустная песня,

Но если честно, это просто диагноз болезни.

Всего лишь горсть воспоминаний, и чем ближе тридцатник —

Я чаще гость, реже хозяин.

Альбом последний?

Нет, крайний.

Это была бы очень грустная песня,

Но если честно, это просто диагноз болезни.

Всего лишь горсть воспоминаний, и чем ближе тридцатник —

Я чаще гость, реже хозяин.

Да…

Руки повыше.

Да, вот так, береги свою голову.

Год десятый, проводы с автоматом на холоде.

Наперевес АК, мысли далеко так отсюда.

Товарищ рядовой, дай мне — старый, грязный ублюдок.

Аё, аё, приём, приём, как слышно, солдат?!

Сухой паек, а где-то на район приходит хип-хап.

А я не там, я тут вростаю мазолями в берцы.

Или шестой год меня снова выгнали со всех лекций!

Работа в ночь, утром вышка и пары.

Я засыпаю на Камчатке, как студент — я бездарный.

И меня не будит строгий препод, ведь он знает отлично —

Я вряд ли стал бы его слушать, я бы лучше запикчил.

Или одиннадцатый, есть: и диплом, и военник —

А я, на стройке, в серой робе, поднимал настроение.

Меня так грела эта мысль: «Я пишу первый сольник!»

Пешком домой, а в ладоне сжат помятый стольник.

Город Москва, год 15, декабрь.

Понимаю, что свернул не туда, но так надо.

А я, взлетаю над крышами блока —

И слышу как альбом выходит из чужих окон.

Припев:

Это была бы очень грустная песня,

Но если честно, это просто диагноз болезни.

Всего лишь горсть воспоминаний, и чем ближе тридцатник —

Я чаще гость, реже хозяин.

Альбом последний?

Нет, крайний.

Это была бы очень грустная песня,

Но если честно, это просто диагноз болезни.

Всего лишь горсть воспоминаний, и чем ближе тридцатник —

Я чаще гость, реже хозяин.

Да…

Друзья!

Обращаем Ваше внимание: чтобы правильно исправить текст песни,

надо выделить как минимум два слова

En mijn wereld is een ring, hoeken, touwen, een pet.

Een klap op de kaak vanaf de zijkant en de stoot raakte het op de een of andere manier goed.

Als eindeloos sparren met iemand die er met kop en schouders bovenuit stak.

Dit is full contact, het dak lekt steeds vaker.

O mijn God!

We gedenken U slechts tevergeefs,

Als we tot over onze oren in de stront zitten en dansen als op kolen.

God zegene, het is als een woud van handen, alles zal naar de bodem zinken -

In de rug en de achterkant van het hoofd duwen, want het kan de menigte niet schelen, toch?

Ja, ja!

Vandaag is hij dat, morgen niet.

Het applaus houdt niet op, maar de meme verandert.

En weer is alles slecht, depressie, coma en verval,

Maar verder, zoals toen ik alles alleen vanaf mijn knieën bekeek.

En alleen ja, het doet ons net zoveel pijn als jij.

Maar we spelen allemaal met trots de rol zonder vaders en zonder moeders.

We zijn bescheiden stil, vanwaar ineens het bedrag op de kaart druppelt,

Met afgunst staren naar degenen die regelmatig te gast zijn in de showroom.

Dit is waar, kerel!

Het is cool, man - en de meisjes smelten,

Net als ijs in een glas whisky, is ijs a priori dodelijk.

En net als bij het afstuderen, vijf jaar later: "Hoe gaat het, oké?"

Terwijl we onze ogen verbergen, als we het maar niet begrepen, vertrekken we via de werven.

Refrein:

Het zou een heel droevig liedje zijn

Maar om eerlijk te zijn, dit is slechts een diagnose van een ziekte.

Slechts een handvol herinneringen, en hoe dichterbij de dertig...

Ik ben vaker een gast, minder vaak een gastheer.

Laatste album?

Nee, extreem.

Het zou een heel droevig liedje zijn

Maar om eerlijk te zijn, dit is slechts een diagnose van een ziekte.

Slechts een handvol herinneringen, en hoe dichterbij de dertig...

Ik ben vaker een gast, minder vaak een gastheer.

Ja…

Handen omhoog.

Ja, dat klopt, let op je hoofd.

Het tiende jaar, er met een machinegeweer vandoor gaan in de kou.

Bij de gereedstaande AK zijn de gedachten ver weg van hier.

Kameraad Private, geef het aan mij, vuile ouwe klootzak.

Ayo, ayo, welkom, welkom, hoe hoor je, soldaat?!

Droge rantsoenen, en ergens hip-hap komt naar het gebied.

Maar ik ben daar niet, ik kweek hier likdoorns tot baretten.

Of het zesde jaar werd ik weer uit alle colleges gegooid!

Werk 's nachts, toren en koppels in de ochtend.

Ik val in slaap in Kamtsjatka, als een student - ik ben middelmatig.

En een strenge leraar maakt me niet wakker, omdat hij heel goed weet -

Ik had nauwelijks naar hem geluisterd, ik had beter kunnen gluren.

Of de elfde is er: zowel een diploma als een militair -

En ik, op een bouwplaats, in een grijs gewaad, vrolijkte op.

Ik werd zo opgewarmd door deze gedachte: "Ik schrijf het eerste solo-album!"

Te voet naar huis, en in de palm van je hand is een verfrommelde rentmeester.

Stad Moskou, jaar 15, december.

Ik begrijp dat ik de verkeerde kant op ben gegaan, maar het is nodig.

En ik, vertrek over de daken van het blok -

En ik hoor het album uit de ramen van andere mensen komen.

Refrein:

Het zou een heel droevig liedje zijn

Maar om eerlijk te zijn, dit is slechts een diagnose van een ziekte.

Slechts een handvol herinneringen, en hoe dichterbij de dertig...

Ik ben vaker een gast, minder vaak een gastheer.

Laatste album?

Nee, extreem.

Het zou een heel droevig liedje zijn

Maar om eerlijk te zijn, dit is slechts een diagnose van een ziekte.

Slechts een handvol herinneringen, en hoe dichterbij de dertig...

Ik ben vaker een gast, minder vaak een gastheer.

Ja…

Vrienden!

Let op: om de tekst correct te corrigeren,

er moeten minimaal twee woorden zijn geselecteerd