Rotes Meer - Sinnflut

Ich konnte ihn damals zittern sehen

So bebte sein Leib, so erstarkte sein Flehen

So traf es ihn, wie einen Pfeil

Von Fremden empfangen, blieb er stehen

Beschwor das Bangen in ihm zu gehen

Da brachten sie ihm Sohn und Seil

Der Vater nahm sein Kind entgegen

Versuchte es in seinen Arm zu legen

Da sah ich es wieder, in seinem Gesicht

Auch ich konnte mich nicht regen

Mein Bruder war nicht mehr am Leben

Und langsam erlosch auch in mir das Licht

Doch ich werd' nicht.

Doch ich werd' niemals treiben

In einem roten Meer

Ich werde dem Himmel bleiben

Ist mir auch kalt und schwer

Ich werde die Schatten vertreiben

Die mir geboren sind

Und ich werd' dem Himmel bleiben

Wie sein erstes Kind

Denn ich werd' niemals …

Wir besuchten ihn oft, seit diesem Tag

Das versprachen wir ihm, da er da lag

Und wir spürten seinen fernen Schritt

Der Priester trug, zur Reise,

ihn damals in den Sarg

Und sprach: «Es folge ihm, der folgen mag!»

Und mein Vater erhob sich —

und ging leise mit ihm mit

Und Tag für Tag, da wir da standen

Stand auch die Zeit über unsern Landen

Und ging mit uns zurück

Und als mein Bruder und ich das Spielen überwanden

Und endlich zueinander fanden

Da sagte er noch, zu meinem Glück

Doch ich werd' niemals …

Denn ich werd' niemals …

Ik zag hem toen trillen

Dus zijn lichaam beefde, dus zijn smeekbede werd sterker

Dus het raakte hem, als een pijl

Ontvangen door vreemden stopte hij

Roept de angst in hem op om te vertrekken

Dus brachten ze hem zijn zoon en touw

De vader nam zijn kind mee

Ik probeerde het in zijn arm te stoppen

Toen zag ik het weer, in zijn gezicht

Ik kon ook niet bewegen

Mijn broer leefde niet meer

En langzaam ging ook in mij het licht uit

Maar dat doe ik niet.

Maar ik zal nooit afdrijven

In een rode zee

Ik zal in de hemel blijven

Ik heb het ook koud en zwaar

Ik zal de schaduwen verbannen

voor mij geboren

En ik blijf in de hemel

Net als zijn eerste kind

Omdat ik nooit...

We hebben hem sindsdien vaak bezocht

Dat hebben we hem beloofd terwijl hij daar lag

En we voelden zijn verre tred

De priester droeg, naar de reis,

hem op dat moment in de kist

En zei: «Volg hem die mag volgen!»

En mijn vader stond op—

en ging rustig met hem mee

En dag in dag uit terwijl we daar stonden

Zelfs als de tijd boven ons land stond

En ging met ons mee terug

En toen mijn broer en ik over het gokken heen waren

En eindelijk elkaar gevonden

Toen zei hij, gelukkig voor mij

Maar ik zal nooit...

Omdat ik nooit...