Friedwelt - Sinnflut

Ich stand im Schatten eines Grabes

Am Hang in kalter Nacht

Ein Bild war in den Stein gehauen

Und hat mich ausgelacht

Es sang ein Lied von Harmonie

Beschrieb die Berge und das Meer

Es zog mich in die klaren Lüfte

Und verriet mir so viel mehr

Ich vernahm den stillen Ruf der Vögel

Sah die Blüten und das Gras

Um mir das warme Licht, die frischen Wolken

Doch da war etwas, das ich vergaß

Die Idylle blendete mein Augenlicht

Es war zu schön, was ich erfuhr

Und erkennend hab ich aufgesehen

Es fehlte menschliche Natur

So stand ich da, wie schon zuvor

Und mir war kalt

Ich drehte um, wies ihm den Rücken

Und hörte weiter, wie das Lachen schallt

Ik stond in de schaduw van een graf

Op een helling in een koude nacht

In de steen was een afbeelding uitgehouwen

En lachte me uit

Het zong een lied van harmonie

Beschreef de bergen en de zee

Ik werd de heldere lucht ingetrokken

En vertelde me zoveel meer

Ik hoorde de stille roep van de vogels

Zag de bloemen en het gras

Om mij heen het warme licht, de frisse wolken

Maar er was iets dat ik vergeten was

De idylle verblindde mijn gezichtsvermogen

Het was te mooi wat ik ontdekte

En ik keek bewust op

Het ontbrak de menselijke natuur

Dus ik stond daar, zoals voorheen

En ik had het koud

Ik draaide me om en keerde hem de rug toe

En bleef het gelach horen klinken